روشهای تحلیلی

الزامی است که حسابرس باید برای شناسایی و ارزیابی خطرات سوءاستفاده مادی در صورتهای مالی و سطح ادعا ، ارزیابی ریسک را انجام دهد و روشهای ارزیابی ریسک باید شامل روشهای تحلیلی باشد (ISA 315). همچنین الزامی است که حسابرس باید رویه های تحلیلی را در نزدیکی انتهای حسابرسی انجام دهد که ارزیابی کند که آیا صورت های مالی با درک حسابرس از نهاد سازگار است (ISA 520).

روشهای تحلیلی نیز معمولاً در مشاغل غیر ADADIT و تضمین مانند بررسی اطلاعات مالی آینده نگر و بررسی های غیرقانونی اطلاعات مالی تاریخی مورد استفاده قرار می گیرد. در حالی که استفاده از روشهای تحلیلی در چنین درگیری ها در ISA ها پوشانده نشده است ، اصول اولیه مربوط به استفاده از آنها مرتبط است.

تعریف روشهای تحلیلی

روشهای تحلیلی شامل "ارزیابی اطلاعات مالی از طریق تجزیه و تحلیل روابط قابل قبول بین داده های مالی و غیر مالی" است. آنها همچنین شامل تحقیقاتی هستند که در مورد نوسانات مشخص شده یا روابطی که با سایر اطلاعات مرتبط مغایرت دارند یا با مقادیر مورد انتظار با یک مقدار قابل توجه متفاوت هستند ، ضروری است. (ISA 520). فرضیه اساسی اساسی در استفاده از روشهای تحلیلی این است که ممکن است روابط قابل قبول بین داده ها به طور منطقی وجود داشته باشد و در صورت عدم وجود شرایط برعکس ادامه یابد.

اهداف رویه های تحلیلی

روشهای تحلیلی در طول فرآیند حسابرسی استفاده می شود و برای سه هدف اصلی انجام می شود:

1. بررسی مقدماتی تحلیلی - ارزیابی ریسک (مورد نیاز ISA 315) بررسی های تحلیلی اولیه برای به دست آوردن درک از تجارت و محیط آن (به عنوان مثال عملکرد مالی نسبت به سالهای قبل و گروه های مربوطه و گروه های مقایسه) انجام می شود ، تا به ارزیابی خطر مطالب کمک کند. سوءاستفاده به منظور تعیین ماهیت ، زمان بندی و وسعت رویه های حسابرسی ، یعنی برای کمک به حسابرس در توسعه استراتژی و برنامه حسابرسی.
2. روشهای تحلیلی اساسی روشهای تحلیلی به عنوان روشهای اساسی مورد استفاده قرار می گیرد که حسابرس در نظر بگیرد که استفاده از روشهای تحلیلی می تواند مؤثرتر یا کارآمدتر از آزمایش جزئیات در کاهش خطر سوءاستفاده های مواد در سطح ادعا به سطح قابل قبول باشد.
3. بررسی نهایی تحلیلی (مورد نیاز ISA 520) رویه های تحلیلی به عنوان یک بررسی کلی از صورتهای مالی در پایان حسابرسی انجام می شود تا ارزیابی کند که آیا آنها با درک حسابرس از نهاد سازگار هستند یا خیر. روشهای تحلیلی نهایی برای به دست آوردن تضمین اساسی اضافی انجام نمی شود. در صورت مشاهده بی نظمی ، ارزیابی ریسک باید مجدداً انجام شود تا هرگونه روش حسابرسی اضافی لازم باشد.

استفاده از روشهای تحلیلی اساسی

یکی از اهداف ISA 520 این است که شواهد حسابرسی مرتبط و قابل اعتماد هنگام استفاده از روشهای تحلیلی اساسی بدست می آید. هدف اصلی روشهای تحلیلی اساسی ، به دست آوردن اطمینان ، در ترکیب با سایر آزمایش های حسابرسی (مانند آزمایشات کنترل و آزمایش های اساسی جزئیات) ، با توجه به ادعاهای صورتهای مالی برای یک یا چند حوزه حسابرسی است. روشهای تحلیلی اساسی به طور کلی برای حجم زیادی از معاملات که تمایل به پیش بینی تر با گذشت زمان دارند ، کاربرد بیشتری دارند.

استفاده از روشهای تحلیلی اساسی مبتنی بر این انتظار است که روابط بین داده ها وجود داشته باشد و در صورت عدم وجود شرایط شناخته شده برعکس ادامه یابد. حضور این روابط شواهد حسابرسی در مورد کامل بودن ، صحت و بروز معاملات ارائه می دهد. با توجه به ماهیت آنها ، رویه های تحلیلی اساسی اغلب می تواند شواهدی را برای ادعاهای متعدد ارائه دهد ، موضوعات حسابرسی را که ممکن است از کارهای دقیق تر آشکار نباشد ، شناسایی کند و توجه حسابرس را به مناطقی که نیاز به تحقیقات بیشتر دارند هدایت کند. علاوه بر این ، حسابرس ممکن است خطرات یا کمبودهای کنترل داخلی را که قبلاً مشخص نشده بود ، شناسایی کند ، که ممکن است حسابرس را برای ارزیابی مجدد رویکرد حسابرسی خود مجدداً ارزیابی کند و از حسابرس بخواهد تا اطمینان بیشتری را از سایر آزمایشات اساسی نسبت به آنچه که در ابتدا برنامه ریزی شده بود ، به دست آورد.

برای به دست آوردن بیشترین سود از روشهای تحلیلی اساسی ، حسابرس باید قبل از سایر آزمایشات اساسی ، رویه های تحلیلی اساسی انجام دهد زیرا نتایج روشهای تحلیلی اساسی اغلب بر ماهیت و میزان آزمایش دقیق تأثیر می گذارد. روشهای تحلیلی اساسی ممکن است توجه به مناطقی از افزایش ریسک را جلب کند و اطمینان حاصل از روشهای تحلیلی مؤثر مؤثر باعث کاهش میزان اطمینان مورد نیاز از سایر آزمایشات می شود.

چهار عنصر وجود دارد که مراحل متمایز را تشکیل می دهند که ذاتی در این فرآیند برای استفاده از روشهای تحلیلی قابل توجهی هستند:

مرحله 1: یک انتظار مستقل را توسعه دهید و توسعه یک هدف مناسب و دقیق ، مهمترین گام در استفاده مؤثر در روشهای تحلیلی اساسی است. انتظار پیش بینی یک مقدار یا نسبت ثبت شده است. این پیش بینی بسته به دقت مورد نظر می تواند یک عدد خاص ، درصد ، جهت یا تقریب باشد.

حسابرس باید هر زمان که از روشهای تحلیلی اساسی استفاده کند ، انتظار مستقلی داشته باشد (ISA 520). حسابرس با شناسایی روابط قابل قبول (به عنوان مثال بین فروشگاه های مربع فروشگاه و خرده فروشی ، روند بازار و درآمدهای مشتری) انتظارات را توسعه می دهد که انتظار می رود براساس دانش وی در مورد تجارت ، صنعت ، روندها یا سایر حساب ها وجود داشته باشد.

مرحله 2: هنگام طراحی و انجام مراحل تحلیلی اساسی ، یک تفاوت معنی داری (یا آستانه) را تعریف کنید ، حسابرس باید میزان تفاوت را از انتظار که بدون بررسی بیشتر قابل قبول است ، در نظر بگیرد (ISA 520). حداکثر اختلاف قابل قبول معمولاً "آستانه" نامیده می شود.

آستانه ها ممکن است به عنوان مقادیر عددی یا به عنوان درصد از موارد مورد آزمایش تعریف شوند. ایجاد یک آستانه مناسب به ویژه برای استفاده مؤثر از روشهای تحلیلی اساسی بسیار مهم است. برای جلوگیری از تعصب در قضاوت ، حسابرس باید ضمن برنامه ریزی روشهای تحلیلی اساسی ، یعنی قبل از مرحله 3 ، آستانه را تعیین کند ، که در آن تفاوت بین انتظار و مقدار ضبط شده محاسبه می شود.

آستانه مقدار قابل قبولی از سوءاستفاده بالقوه است و بنابراین نباید از مادی بودن برنامه ریزی تجاوز کند و باید به اندازه کافی کوچک باشد تا حسابرس بتواند نادرست هایی را که می تواند به صورت جداگانه یا در صورت تجمع با نادرست در سایر بخش های تفکیک شده از حساب یا در موارد دیگر ، شناسایی کند. تراز حساب.

مرحله 3: اختلاف محاسبه مرحله سوم مقایسه مقدار مورد انتظار با مبالغ ثبت شده و شناسایی تفاوتهای مهم در صورت وجود است. این باید به سادگی یک محاسبه مکانیکی باشد.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که محاسبه اختلاف باید پس از در نظر گرفتن انتظار و آستانه انجام شود. در استفاده از روشهای تحلیلی اساسی ، مناسب نیست که ابتدا اختلافات را از مانده های دوره قبلی محاسبه کنید و سپس اجازه دهید نتایج بر اختلاف "مورد انتظار" و آستانه قابل قبول تأثیر بگذارد.

مرحله 4: تفاوتهای مهم را بررسی کنید و نتیجه گیری نتیجه گیری مرحله چهارم بررسی تفاوتهای معنی داری و شکل گیری نتیجه گیری است (ISA 520). تفاوت ها حاکی از افزایش احتمال سوءاستفاده ها است. هرچه میزان دقت بیشتر باشد ، احتمال اینکه تفاوت یک اشتباه باشد ، بیشتر می شود.

توضیحات باید برای مقدار کامل تفاوت جستجو شود ، نه فقط بخشی که از آستانه فراتر رود. این احتمال وجود دارد که اختلاف غیر قابل توضیح ممکن است نشان دهنده افزایش خطر سوء استفاده از مواد باشد. حسابرس باید در نظر بگیرد که آیا اختلافات ناشی از عواملی که قبلاً هنگام توسعه انتظار در مرحله 1 نادیده گرفته شده بودند ، مانند تغییرات غیر منتظره در تجارت یا تغییر در درمان های حسابداری ایجاد شده است.

اگر این تفاوت ناشی از عواملی است که قبلاً نادیده گرفته شده اند ، تأیید داده های جدید ، نشان دادن این امر تأثیرگذاری بر انتظارات اصلی به نظر می رسد که گویی این داده ها در وهله اول در نظر گرفته شده است ، و درک هرگونه حسابداری یا حسابرسیاز داده های جدید

عوامل اصلی مؤثر بر دقت رویه های تحلیلی

چهار عامل اصلی وجود دارد که بر دقت رویه های تحلیلی تأثیر می گذارد:

1 تفکیک هرچه سطح دقیق تر که در آن روشهای تحلیلی انجام می شود ، دقت بالقوه رویه ها بیشتر می شود. روشهای تحلیلی که در سطح بالایی انجام می شود ، ممکن است تفاوت هایی را که احتمالاً هنگام انجام مراحل روی داده های جداگانه انجام می شود ، مورد توجه قرار دهد ، اما جبران می شود.

هدف از رویه حسابرسی تعیین می کند که آیا داده ها برای یک روش تحلیلی باید تفکیک شوند و تا چه حدی باید از هم جدا شوند. روشهای تحلیلی تفکیک شده را می توان به بهترین وجه در نظر گرفت که به ترکیب یک تعادل (ها) بر اساس زمان (به عنوان مثال ماه یا هفته) و منبع (ها) (به عنوان مثال توسط منطقه جغرافیایی یا محصول) از عناصر داده اساسی نگاه کنید. بشرقابلیت اطمینان داده ها همچنین تحت تأثیر مقایسه اطلاعات موجود و ارتباط اطلاعات موجود است.

2 قابلیت اطمینان داده هرچه داده ها قابل اطمینان تر باشند ، انتظار را دقیق تر می کند. داده های مورد استفاده برای ایجاد یک انتظار در یک روش تحلیلی ممکن است شامل صنعت خارجی و داده های اقتصادی جمع آوری شده از طریق تحقیقات مستقل باشد. منبع اطلاعات موجود از اهمیت ویژه ای برخوردار است. داده های داخلی تولید شده از سیستم ها و سوابق که تحت پوشش حسابرسی قرار دارند ، یا اینکه در موقعیتی برای تأثیرگذاری بر فعالیت های حسابداری توسط افراد دستکاری نمی شوند ، به طور کلی قابل اطمینان تر تلقی می شوند.

3 پیش بینی همبستگی مستقیمی بین پیش بینی داده ها و کیفیت انتظار حاصل از داده ها وجود دارد. به طور کلی ، هرچه انتظار دقیق تر برای یک روش تحلیلی باشد ، قابلیت اطمینان بالقوه آن روش بیشتر خواهد بود. استفاده از داده های غیر مالی (به عنوان مثال تعداد کارمندان ، نرخ اشغال ، واحدهای تولید شده) در توسعه یک انتظار ممکن است توانایی حسابرس را در پیش بینی روابط حساب افزایش دهد. با این حال ، اطلاعات منوط به ملاحظات قابلیت اطمینان داده ها است که در بالا ذکر شد.

4 نوع روشهای تحلیلی انواع مختلفی از روشهای تحلیلی وجود دارد که معمولاً به عنوان روشهای اساسی مورد استفاده قرار می گیرند و بر دقت انتظار تأثیر می گذارد. حسابرس بر اساس اهداف خود برای رویه ها (یعنی هدف از آزمون ، سطح اطمینان مطلوب) از بین این رویه ها انتخاب می کند.

1. تجزیه و تحلیل روند - تجزیه و تحلیل تغییرات در یک حساب در طول زمان.
2. تجزیه و تحلیل نسبت-مقایسه ، در طول زمان یا معیار ، روابط بین حساب های صورت مالی و بین یک حساب و داده های غیر مالی.
3. تست استدلال - تجزیه و تحلیل حساب ها یا تغییر در حسابها بین دوره های حسابداری ، که شامل توسعه یک مدل برای ایجاد یک انتظار براساس داده های مالی ، داده های غیر مالی یا هر دو است.

    

هر یک از انواع از روش متفاوتی برای ایجاد یک انتظار استفاده می کنند. آنها به منظور دقت ذاتی خود از پایین ترین تا بالاترین رتبه بندی می شوند. تجزیه و تحلیل اسکن با سایر روشهای تحلیلی متفاوت است در جستجوی تجزیه و تحلیل اسکن در حساب ها یا سایر داده های موجودیت برای شناسایی موارد فردی غیر عادی ، در حالی که انواع دیگر از اطلاعات مالی جمع شده استفاده می کنند.

اگر حسابرس از یک روش تحلیلی اساسی به سطح بالایی از اطمینان نیاز داشته باشد ، باید با انتخاب یک روش تحلیلی مناسب (به عنوان مثال یک آزمون منطقی به جای یک روند ساده یا تجزیه و تحلیل "شار" ، یک انتظار نسبتاً دقیق را توسعه دهد. بنابراین ، تعیین نوع روش تحلیلی اساسی برای استفاده ، یک موضوع قضاوت حرفه ای است.

به طور خلاصه ، بین نوع روش تحلیلی انتخاب شده و دقت آن می تواند ارتباط مستقیمی داشته باشد. به طور کلی ، هرچه دقیق تر در یک روش تحلیلی مورد استفاده ذاتی باشد ، قابلیت اطمینان بالقوه آن روش بیشتر می شود.