چگونه سهامداری کار می کند: هر آنچه را که باید بدانید

چگونه کار سهامداری برای هر کسی که مایل به خرید سهام در یک شرکت است ، یک سوال مشترک است. به طور خاص ، یک سهامدار ، که به عنوان سهامدار نیز شناخته می شود ، یک فرد ، تجارت یا موسسه ای است که بخشی از سهام یک شرکت را در اختیار دارد.

روی هم رفته ، سهامداران نیز به عنوان صاحبان شرکت گفته می شود. با این حال ، این بدان معنا نیست که سهامداران تصمیمات کلی مدیریت را نسبت به عملکرد شرکت دارند. در عوض ، سهامداران حق رأی خاصی دارند ، به ویژه با رأی دادن به اعضای هیئت مدیره و سایر افسران این شرکت که سپس بر عملیات روزانه نظارت خواهند کرد. هرچه سهام بیشتری داشته باشد ، حق رأی بیشتری دارد. بر خلاف صاحبان یک مشارکت عمومی یا مالکیت شخصی ، سهامداران شرکت شخصاً مسئولیت بدهی ها و تعهدات برجسته تجارت را بر عهده ندارند.

هدف اصلی سهامدار افزایش درآمد سهام آنها است ، بنابراین پول بیشتری برای خود و شرکت به طور کلی به ارمغان می آورد. اگر شرکت از نظر مالی خوبی داشته باشد ، سهامداران نیز همینطور خواهند بود. اگر شرکت ضعیف عمل کند ، سهامداران با کاهش قیمت سهام از دست می دهند.

انواع سهامداران

بیشتر مشاغل دو نوع سهام را به شرح زیر صادر می کنند:

به طور کلی ، سهامداران سهامداران مشترک هستند زیرا چنین سهام کمتری هزینه می کند. علاوه بر این ، سهام مشترک محبوب تر است ، بنابراین فرصت بیشتری برای خرید سهام مشترک بر خلاف سهام ترجیحی وجود دارد. با این گفته ، سهام مشترک دارای نوسانات بیشتری است ، به این معنی که احتمالاً سود بیشتری نسبت به سهام ترجیحی ایجاد می کند.

سهامداران در خرید سهام ریسک می کنند زیرا هرگونه کاهش سهام به معنای پول از دست رفته برای سهامدار است ، به خصوص اگر سهام را برای کمتر از آنچه که برای آن خریداری کرده اند بفروشند. علاوه بر این ، اگر شرکت ورشکسته شود ، ممکن است آنها با سهام که قبلاً خریداری شده بودند ، چیزی به دست نیاورند.

با توجه به سهام ترجیحی ، آنها معمولاً نوسان قیمت کمتری دارند. چنین سهامداران نیز به دلیل وضعیت ارجح حق رأی ندارند. در اصل ، سهامداران ترجیحی سود سهام ثابت را دریافت می کنند که نسبت به سود سهام عادی معمولی در مبلغ بیشتری قرار دارند. این سود سهام قبل از سود سهام به سهامداران مشترک پرداخت می شود. بنابراین ، اگر پس از سود سهام به سهامداران ترجیحی چیزی باقی نمانده باشد ، ممکن است سهامدار مشترک هیچ چیز کمی دریافت کند.

بنابراین ، در حالی که سهام ترجیحی حق رأی را ارائه نمی دهد ، پولی که می توان از نظر پرداخت سود سهام درآمد کسب کرد ، معمولاً بیشتر است. چنین سهام ترجیحی برای کسانی که مایل به ایجاد درآمد قابل توجهی سالانه از سرمایه گذاری هستند ، مناسب است.

سطح حقوق مالکیت

سطوح مختلف حقوق مالکیت وجود دارد. همانطور که قبلاً نیز اشاره شد ، سهامداران با توجه به تعداد سهام خود در اختیار مالکیت متناسب هستند. همه مشاغل با این نوع سلسله مراتب فعالیت می کنند. به همین ترتیب ، 3 کلاس اوراق بهادار وجود دارد که شرکت ها صادر می کنند ، از جمله:

در حالی که سهام مشترک و ترجیحی دو کلاس اصلی سهام صادر شده توسط شرکت ها است ، اوراق قرضه نوع دیگری از امنیت است که می توان برای کسب درآمد سرمایه گذاری از آن استفاده کرد.

اولویت برای هر نوع امنیت بی نظیر است و برای سهامداران مهم است که حقوق خود را برای هر نوع امنیتی که در یک شرکت در اختیار دارند درک کنند.

وقتی صحبت از سطح حقوق مالکیت می شود ، سهام مشترک در پایین است. همانطور که در بالا ذکر شد ، سهامداران مشترک پس از سهامداران ترجیحی سود سهام پرداخت می شوند. بنابراین ، حتی اگر سهامداران مشترک حق رأی دارند ، سهام ترجیحی اولویت بیشتری دارند. اما وقتی نوبت به مقایسه سهام ترجیحی با اوراق قرضه می رسد ، اوراق قرضه اولویت دارند. به همین ترتیب ، اگر یک شرکت ورشکسته شود ، در زیر سطح اولویت داده شده برای هر گروه است:

• طلبکار
• دارایی
• سهامداران ترجیحی
• سهامداران مشترک

بنابراین ، هنگام تعیین نوع مالکیت که می خواهید در یک شرکت داشته باشید ، باید گزینه های خود را در مورد حقوق و اولویت های خود برای هر نوع امنیت در نظر بگیرید. برخی از حقوق دیگر شامل این واقعیت است که یک دارنده اوراق قرضه توافق نامه ای واقعی بین او و شرکت خواهد داشت. بنابراین ، دارنده اوراق قرضه باید قرارداد را به طور کامل بخواند تا حقوق و مسئولیت های خود را به طور کامل درک کند. شرایط پرداخت برای دارندگان اوراق قرضه در محاصره واقعی ، که بخشی از قرارداد است ، مشخص می شود.

اگر به یادگیری بیشتر در مورد حقوق و مسئولیت های یک سهامدار نیاز دارید ، می توانید نیاز قانونی خود را در بازار Upcounsel ارسال کنید. Upcounsel تنها 5 درصد برتر وکلا را در سایت خود می پذیرد. وکلا در Upcounsel از دانشکده های حقوقی مانند قانون هاروارد و قانون ییل و به طور متوسط 14 سال تجربه قانونی ، از جمله کار با یا به نمایندگی از شرکت هایی مانند Google ، Menlo Ventures و Airbnb آمده اند.