حالت های مختلف ورود به تجارت بین المللی

اصطلاح "تجارت بین المللی" به طیف گسترده ای از فعالیت های انجام شده توسط بسیاری از سازمان ها برای دستیابی به بازارهای خارجی اشاره دارد. با این حال ، از آن استفاده نمی شود زیرا یک فرد متوسط نمی تواند فعالیت ها را جزئی از تجارت بین المللی کند. رویکردهای مختلفی وجود دارد که مشاغل به دنبال انجام تجارت در سطح بین المللی می توانند انجام دهند ، که از آن به عنوان شیوه تجارت بین المللی یاد می شود.

حالت ورود به تجارت بین المللی

چرا شرکت ها باید در سطح جهان گسترش یابند؟

یک شرکت واقعاً بین المللی دارای یک زنجیره تأمین در سطح جهانی است. حتی اگر یک زنجیره تأمین جهانی دارای نقص هایی باشد که غالباً فراتر از کنترل یک شرکت است ، دلایل مختلفی وجود دارد که ممکن است یک شرکت بخواهد بازارهای خارجی را کشف کند.

دلایلی که شرکت ها باید در سطح جهان گسترش یابد

شرکت ها معمولاً به دلایل زیر تصمیم می گیرند وارد بازارهای بین المللی شوند:

1. تعیین کنید که کدام بازارها سودآورتر خواهند بود

به همین دلیل بسیاری از شرکت های داخلی در بازارهای بین المللی گسترش می یابند. قدرت خرید یک بازار جهانی ممکن است افزایش یابد و در نتیجه درآمد بیشتری برای همان محصولات باشد. این امر هزینه های اولیه رفتن به بازار را با ورود به آن بازار خارجی حذف نمی کند.

2. رشد درآمد

یکی از مزایای اصلی جهانی سازی افزایش درآمد است. بازاریابی بین المللی به شما امکان می دهد تا مخاطبان بیشتری نسبت به بازار محلی خود داشته باشید که باعث افزایش موثرتر فروش می شود. گسترش جهانی برای رشد تجارت مورد نیاز است که محدود به درآمد معمولی شما بازار محلی شما می تواند سازمان شما را فراهم کند.

3. افزایش پس انداز

در حالی که جهانی شدن پتانسیل سود را افزایش می دهد ، همچنین هزینه های کمتری را نیز امکان پذیر می کند. انجام تجارت در خارج از کشور به طور معمول ارزان تر است زیرا می توانید هزینه های تولید را در کشورهایی که دستمزد کمتری دارند کاهش دهید. به دلیل اختلاف در حداقل دستمزد در سراسر جهان ، ممکن است مجبور شوید کارمندان خود را در خارج از کشور کمتر از کارمندان محلی خود بپردازید. به عنوان مثال ، اپل برای صرفه جویی در هزینه کار به چین از تولید خارج می شود.

حالت های مختلف ورود به تجارت بین المللی

انواع حالت های ورود در تجارت بین المللی

در زیر شیوه های مختلف تجارت بین المللی -

1. صادرات

شیوه سنتی ورود به مشاغل بین المللی صادرات است. صادرات ساده ترین راه برای شروع کار در تجارت خارجی است. در نتیجه ، بیشتر مشاغل گسترش جهانی خود را از این طریق آغاز می کنند. عمل فروش کالاها و خدمات تولید شده در داخل کشور در سایر کشورها به عنوان صادرات شناخته می شود. صادرات به دو نوع طبقه بندی می شوند:

صادرات مستقیم معاملاتی است که در آن یک شرکت محصولات خود را مستقیماً به یک خریدار در کشور دیگری می فروشد. در این شرکت ، دانش بازار دست اول را به دست خواهید آورد.

صادرات غیرمستقیم شامل استخدام مهارت های شخص ثالث برای تسهیل معامله است. هزینه مبلغی است که برای خدمات خود توسط واسطه هزینه می شود.

2. مجوز

در این شیوه ورود ، یک تولید کننده از کشور وطن حق خواص فکری خود ، مانند فناوری ، کپی رایت ، نام تجاری و غیره را به یک تولید کننده از یک کشور خارجی اجاره می دهد. برای به دست آوردن مجوز ، باید هزینه مشخصی را پرداخت کنید. مستاجران تولید کننده هایی هستند که اجاره می دهند و مجوزهای تولید کننده ای از کشور هستند که مجوز را دریافت می کنند. در اصل ، مجوز در حال خرید دارایی های یک شرکت دیگر (دانش یا تحقیق و توسعه) است. مجوز ممکن است این حقوق را به طور غیرقانونی به یک مجوز واحد یا منحصراً به یک یا چند مجوز اعطا کند.

3. حق رای دادن

یک شرکت جداگانه معروف به Franchisee با نام تجاری یک سازمان متفاوت که در این مدل به عنوان فرانشیزور شناخته می شود ، فعالیت می کند.

به دلیل حق رای دادن ، یک حق رای دادن می تواند از یک نام ، رویه ، روش یا علامت تجاری استفاده کند. علاوه بر این ، شرکت Franchisor مواد اولیه را ارائه می دهد ، به حق رای دادن به عملیات تجاری کمک می کند ، یا هر دو را انجام می دهد.

4. قراردادهای مدیریتی

یک شرکت اساساً دانش یا دانش خود را به دولت یا تجارت در قالب افرادی که وارد محیط خارجی می شوند و تجارت را تحت قراردادهای مدیریتی مدیریت می کنند و تولید قرارداد را انجام می دهد ، اجاره می دهد.

این استراتژی ورود به بازارهای بین المللی اغلب پس از توقیف یک شرکت توسط دولت ملی یا هنگامی که یک تجارت در حال تجربه است ، با یک تسهیلات جدید استفاده می شود.

5. سرمایه گذاری مستقیم خارجی

یک شرکت می تواند از طریق سرمایه گذاری مستقیم خارجی با سرمایه گذاری قابل توجهی در آنجا وارد بازار خارجی شود. از طریق ادغام و ادغام ، سرمایه گذاری های مشترک و سرمایه گذاری های گرینفیلد می توان از سرمایه گذاری مستقیم خارجی برای ورود به بازار جهانی استفاده کرد. این استراتژی مناسب است که تقاضای کافی ، اندازه بازار یا پتانسیل رشد بازار برای توجیه سرمایه گذاری وجود داشته باشد.

6. تلاشهای مشترک

سرمایه گذاری مشترک یکی از راه های ارجح برای ورود به بازار جهانی برای شرکت هایی است که به اشتراک گذاری برند ، دانش و تخصص خود نمی پردازند.

شرکت هایی که می خواهند به بازارهای بین المللی گسترش یابند می توانند با شرکت های محلی در آن بازارها سرمایه گذاری های مشترکی را ایجاد کنند ، که در آن هر دو شرکای سرمایه گذاری مشترک مزایا و خطرات تجارت را به اشتراک می گذارند.

سرمایه گذاری ، هزینه ، سود و ضرر و زیان مطابق با نسبت از پیش تعیین شده به دو واحد شرکت اختصاص می یابد.

این روش ورود به بازار جهانی برای کشورهایی مناسب است که دولت 100 درصد مالکیت خارجی را در صنایع خاص منع می کند.

مطالعه موردی - حالت های مختلف ورود به تجارت بین المللی

در سال 1994 ، این شرکت شروع به ارائه قهوه رایگان به بازدید کنندگان در چندین هتل پکن برای تبلیغ برند Starbucks کرد. این کمپین نشان داد که کالاهای آنها بازار قابل توجهی در چین ، به ویژه در بین خارجی ها دارد. مردم منطقه که سعی در تقلید از فرهنگ غربی داشتند ، ابراز تمایل به نوشیدن قهوه کردند. مارک ها و کالاهای غربی نسل جوان را نیز به خود جلب کردند. این عوامل مدیران استارباکس را وادار به تحقیق و درک محیط اقتصادی کشور آسیا کرد.

حتی اگر Starbucks هنگام تلاش برای ورود به بازار چین با چالش های بی شماری روبرو شود ، تا سال 2012 ، آنها با موفقیت تجارت خود را در بیش از 20 شهر بزرگ یا متوسط چینی گسترش داده بودند و بیش از 560 فروشگاه افتتاح شد. دستاورد باورنکردنی به دلیل تجزیه و تحلیل دقیق بازاریابی و روشهای مختلف بازاریابی است که در زمان های مختلف مورد استفاده قرار می گیرد. این استراتژی ها به طور معمول به سرمایه گذاری های مشترک و توافق نامه مجوز به عنوان دو روش متمایز برای ورود به بازارهای بین المللی اشاره می کنند.

نتیجه

بنابراین ، در بالا روش های ورود به بازارهای خارجی وجود دارد. قبل از ورود به بازار جهانی ، شرکت باید در مورد برنامه تجاری عملیاتی خود تصمیم مهمی بگیرد. بهترین مدل تجاری بین المللی باید بر اساس الزامات گسترش و تنوع شرکت انتخاب شود. توانایی و تمایل شرکت برای اختصاص منابع ، سطح کنترل مورد نظر ، سطح ریسکی که شرکت مایل به پذیرش است ، سطح رقابت ، کالیبر زیرساخت ها و سایر عوامل باید در نظر گرفته شود.