10 قانون برتر برای سرمایه گذاری که هر سرمایه گذار باید بداند

برای همه چیز قوانین کلی وجود دارد. در تنیس، همیشه با یک سرویس خوب شروع کنید. برای نوشتن خوب، از استفاده از کلیشه خودداری کنید. حتی یک قانون شش دقیقه جوشیدن برای تخم مرغ های خوب وجود دارد. و اگر این واقعیت است، پس چرا سرمایه گذاری باید استثنا باشد.

از نظر سرمایه گذاری، قوانین سرانگشتی خاصی وجود دارد که به ما کمک می کند تا بفهمیم پول ما چقدر سریع رشد می کند یا با چه سرعتی ارزش خود را از دست می دهد. سپس، قوانینی برای تسهیل فرآیند سرمایه گذاری ما وجود دارد. مانند نحوه تخصیص دارایی خود در صندوق های سرمایه گذاری، میزان پس انداز برای بازنشستگی و موارد اضطراری و غیره.

در این وبلاگ در مورد 10 قانون انگشت شست محبوب در دنیای سرمایه گذاری صحبت خواهیم کرد.

ابتدا، بیایید به 3 قانون نگاه کنیم تا بفهمیم پول شما با چه سرعتی می تواند رشد کند

1. قانون 72

همه ما می خواهیم پولمان دو برابر شود و به دنبال راه هایی باشیم که می توان آن را در کوتاه ترین زمان انجام داد. خوب، محاسبه تعداد سالهایی که در آن پول شما دو برابر می شود با قانون 72 بسیار آسان است.

عدد 72 را در نظر بگیرید و آن را با نرخ بازده محصول سرمایه گذاری تقسیم کنید. عددی که به آن می رسید، تعداد سال هایی است که در آن پول شما دو برابر می شود. به عنوان مثال، فرض کنید شما 1 میلیون روپیه روی محصولی سرمایه گذاری کرده اید که نرخ بازدهی 6 درصدی را برای شما فراهم می کند. حالا اگر عدد 72 را بر 6 تقسیم کنید به عدد 12 می رسید.

این بدان معناست که 1 میلیون روپیه شما در عرض 12 سال به 2 میلیون روپیه تبدیل می شود.

2. قانون 114

مانند قانون 72 که به شما می گوید در چند سال پول شما می تواند دو برابر شود، این قانون به شما می گوید که چند سال طول می کشد تا پول خود را سه برابر کنید.

فرمول ریاضی قانون 114 شبیه قانون 72 است. برای این، عدد 114 را گرفته و آن را با نرخ بازده محصول سرمایه گذاری تقسیم کنید. مابقی تعداد سالهایی است که سرمایه شما سه برابر می شود. بنابراین، اگر 1 میلیون روپیه روی محصولی سرمایه گذاری کنید که نرخ بهره 6 درصدی به شما می دهد، طبق قانون 114، در 19 سال به 3 میلیون روپیه تبدیل می شود.

3. قانون 144

دو ضرب در 72 می شود 144. بنابراین، شما به سادگی می توانید درک کنید که «قاعده 144» به شما کمک می کند محاسبه کنید که در چند سال پول شما چهار برابر می شود اگر نرخ بازدهی را بدانید.

به عنوان مثال، اگر 1 میلیون روپیه در محصولی سرمایه گذاری کنید که به شما 6 درصد نرخ بهره می دهد، طبق قانون 144 در 24 سال به 4 میلیون روپیه تبدیل می شود. تنها کاری که باید انجام دهید این است که 144 را با نرخ بهره محصول تقسیم کنید. برای محاسبه تعداد سالهایی که در آن پول چهار برابر می شود.

اکنون ، به همان اندازه که درک این مسئله مهم است که پول شما چقدر سریع رشد می کند ، به همان اندازه ضروری است که بدانید ارزش پول شما چقدر سریع کاهش می یابد.

بیایید به قاعده ای که به شما کمک می کند تعیین کنید که چقدر سریع پول ارزش خود را از دست می دهد

4. قانون 70

این یک قانون عالی است که به شما کمک می کند تا تعیین کنید که ثروت فعلی شما در 10 یا 20 سال پایین خط ارزش خواهد داشت. حتی اگر شما یک پنی واحد را از آن صرف نکنید (نه سرمایه گذاری) ، ارزش آن را دارد که بسیار کمتر از آنچه امروز است. دلیل تورم است.

برای محاسبه این موضوع ، شماره 70 را بگیرید و آن را با نرخ تورم فعلی تقسیم کنید. شماره ای که می رسد تعداد سالهایی است که ثروت شما نیمی از آنچه امروز است ارزش خواهد داشت.

به عنوان مثال ، فرض کنیم شما 50 لک روپیه و نرخ تورم فعلی 5 درصد است. بنابراین با قاعده 70 ، 50 لک روپیه شما در 14 سال به ارزش 25 روپیه خواهد بود. برای این کار ، ما به سادگی شماره 70 را به 5 تقسیم کردیم تا عدد را محاسبه کنیم.

و اکنون که می دانید پول شما چقدر سریع و پایین می رود ، بیایید به برخی از قوانین دیگر که به شما در روند سرمایه گذاری کمک می کند ، نگاه کنیم.

بیایید به 5 قانون انگشت شست که می توانید هنگام سرمایه گذاری استفاده کنید نگاه کنیم

او 10،5،3 قانون

وقتی سرمایه گذاری می کنیم یا حتی به سرمایه گذاری پول فکر می کنیم ، اولین چیزی که معمولاً به دنبال آن هستیم ، نرخ بازده هایی است که از سرمایه گذاری های خود دریافت خواهیم کرد. قانون 10،5،3 به شما کمک می کند تا میانگین بازده سرمایه گذاری خود را تعیین کنید.

اگرچه هیچ بازده تضمینی برای صندوق های متقابل وجود ندارد ، طبق این قانون ، باید 10 درصد بازده از سرمایه گذاری بلند مدت سهام را داشته باشید ، 5 درصد بازده از ابزارهای بدهی است. و 3 درصد میانگین بازدهی است که معمولاً از حساب بانکی پس انداز دریافت می کند.

قانون صندوق اضطراری

همانطور که از نام آن پیداست ، پولی که برای استفاده اضطراری کنار گذاشته می شود ، صندوق اضطراری نامیده می شود. این یک عمل خوب است که شش ماه تا هزینه های یک سال به عنوان صندوق اضطراری حفظ شود. در حین محاسبه هزینه های خود ، باید هزینه های غذایی ، قبض های ابزار ، اجاره ، EMI و غیره را در بر داشته باشید و به جای اینکه آن را در حساب های بانکی پس انداز نگه دارید ، در صندوق های مایع سرمایه گذاری کنید. این وجوه بازده کمی بیشتر از حساب های بانکی پس انداز می کند. در همان زمان ، مانند صرفه جویی در حساب های بانکها ، وجوه مایع بسیار نقدینگی است ، یعنی پول در اطلاع کوتاه مدت در دسترس است.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد صندوق اضطراری اینجا را کلیک کنید

100 منهای قانون سن

قانون 100 منهای سن یک روش عالی برای تعیین تخصیص دارایی فرد است. یعنی چقدر باید در سهام خود اختصاص دهید و میزان بدهی چقدر است.

برای این کار، سن خود را از 100 کم کنید، و عددی که به آن می رسید درصدی است که باید در آن سرمایه گذاری کنید. بقیه باید در بدهی سرمایه گذاری شود.

به عنوان مثال، اگر شما 25 ساله هستید و می خواهید هر ماه 10000 روپیه سرمایه گذاری کنید. در اینجا اگر از قانون 100 منهای سن استفاده کنید، درصد تخصیص سهام شما 100 تا 25 = 75 درصد خواهد بود. سپس 7500 روپیه باید به سهام و 2500 روپیه بدهی برود. به طور مشابه، اگر شما 35 سال سن دارید و می خواهید 10000 روپیه سرمایه گذاری کنید، طبق قانون 100 منهای سن، تخصیص حقوق صاحبان سهام 100 تا 35 = 65 درصد خواهد بود. یعنی 6500 روپیه باید در سهام و 3500 روپیه بدهی باشد.

10 درصد برای قانون بازنشستگی

وقتی در اوایل یا اواسط بیست سالگی شروع به کسب درآمد می کنیم، پس انداز برای بازنشستگی آخرین چیزی است که در ذهن ما وجود دارد. اما با شروع پس انداز از اولین حقوق خود، هر چقدر هم که مبلغ کم باشد، می توانید مجموعه عظیمی برای بازنشستگی ایجاد کنید. و در حالت ایده آل باید 10 درصد حقوق فعلی شما باشد که هر سال باید 10 درصد دیگر افزایش دهید.

به عنوان مثال فرض کنید شما 25 ساله هستید و 30000 روپیه در ماه درآمد دارید. شما تصمیم گرفته اید که هر ماه 10 درصد از حقوق خود یعنی 3000 روپیه را سرمایه گذاری کنید و هر سال 10 درصد دیگر آن را افزایش دهید. بیایید مجموعه بازنشستگی را که می توانید با سرمایه گذاری در ابزاری ایجاد کنید که 10 درصد بازدهی ایجاد می کند، محاسبه کنیم.

بنابراین، به سادگی با سرمایه گذاری 3000 روپیه در هر ماه، و افزایش آن تا 10 درصد دیگر در هر سال، می توانید مجموعه ای از 3. 4 کرور روپیه ایجاد کنید.

یک راه عالی برای ساختن بچه گربه بازنشستگی، سرمایه گذاری در NPS با پیروی از قانون 10 درصد است.

قانون برداشت 4 درصد

اگر می خواهید صندوق بازنشستگی شما دوام بیشتری داشته باشد، باید از قانون برداشت 4 درصد پیروی کنید. به عنوان یک بازنشسته، اگر از قانون 4 درصد برداشت پیروی کنید، تضمین می کند که جریان درآمدی ثابتی دارید. در عین حال، موجودی بانکی کافی دارید که بازدهی کافی از آن کسب می کنید.

به عنوان مثال، فرض کنید شما یک کرور روپیه بازنشستگی دارید و باید هر سال 4 میلیون روپیه از آن برداشت کنید، یعنی هر ماه 33000 روپیه.

اکنون برخی از بازنشستگان این قانون را برای کل سالهای بازنشستگی دنبال می کنند ، اما این قانون همچنین به شما امکان می دهد مبلغ ناشی از تورم را افزایش دهید. برای این کار می توانید نرخ برداشت را با نرخ تورم اعلام شده توسط بانک ذخیره افزایش دهید. بیایید این را با یک مثال درک کنیم.

فرض کنید جسد بازنشستگی شما کرور 1 روپیه و نرخ تورم 5 درصد است. بنابراین اگر در سال اول 4 لک روپیه را پس بگیرید ، باید در سال دوم 4 لک 20 هزار روپیه و 41 هزار روپیه 41 هزار در سال سوم را پس بگیرید. این است که هر سال باید مبلغ برداشت را 5 درصد دیگر افزایش دهید (که به عنوان نرخ تورم در نظر گرفته می شود).

سرانجام ، اگر می خواهید بدانید که ثروتمند هستید ، پس از این قانون پیروی کنید

5. قانون ارزش خالص

حتی برای دانستن اینکه آیا شما می توانید ثروتمند شوید ، یک فرمول ریاضی ساده وجود دارد.

برای این کار ، سن خود را با درآمد ناخالص خود ضرب کرده و سپس آن را با 10 تقسیم کنید. اگر ارزش خالص شما برابر باشد یا بیشتر از باقیمانده باشد ، می توانید ثروتمند شوید.

در هند ، کارشناسان می گویند که تقسیم کننده باید به جای 10 باشد. بنابراین ، به عنوان مثال ، اگر 30 سال سن دارید و درآمد ناخالص شما 12 لک است ، پس ارزش خالص شما باید حداقل 18 روپیه باشد تا ثروتمند شود.

این فرمول توسط توماس جی استنلی و ویلیام د دانکو در کتاب "میلیونر درب بعدی" مورد استفاده قرار گرفت تا تعیین کند که چگونه میلیونرهای خود ساخته شده پول خود را بدست آوردند.

خط پایین:

قانون انگشت شست یا به عنوان قانون شست ، روشی آسان برای یادگیری یا استفاده از کارها است. و این شیوه ها مبتنی بر تجربیات عملی است. به همان اندازه که می توانید این موارد را در زندگی واقعی به کار بگیرید و از آن نتیجه بگیرید ، این قوانین هرگز نباید به عنوان حقیقت مطلق در نظر گرفته شوند.