آشنایی و یادآوری در لوب گیجگاهی میانی

مکاتبات باید به الکساندروس کافکاس، آزمایشگاه تصویربرداری شناختی مغز، دانشکده علوم روانشناسی، دانشگاه منچستر، منچستر M13 9PL، انگلستان، ku. ca. retsehcnam. dargtsop@sakfak. sordnaxela ارسال شود.

تجربه روزمره به ما می گوید که دو راه برای تشخیص محرکی وجود دارد که در موقعیت قبلی با آن مواجه شده است. در برخی موارد، احساس کلی حافظه یا آشنایی را تجربه می کنیم که نشان می دهد رویداد ارائه شده قبلاً تجربه شده است. در موارد دیگر، ما جزئیات متنی یک برخورد قبلی را به خاطر می آوریم یا به یاد می آوریم. هر دو مسیر، یعنی آشنایی و یادآوری، به شناخت منتهی می شوند، اما نحوه عملکرد آنها در زمینه علوم اعصاب شناختی مورد مناقشه بزرگی است (پارکس و یونلیناس، 2007؛ اسکوایر و همکاران، 2007).

علیرغم توافق بر این که در سطح عملکردی، شناخت مبتنی بر آشنایی و یادآوری است، حداقل توافق در مورد مشارکت ساختارهای لوب گیجگاهی داخلی (MTL) در حمایت از این دو مؤلفه وجود دارد. طبق یک دیدگاه، ساختارهای مختلف MTL، اگرچه بسیار به هم مرتبط هستند، مسئول انجام محاسبات مجزا در طول تشخیص هستند. گزارش شده است که آشنایی به قشر پریرینال متکی است، در حالی که تصور می شود یادآوری توسط هیپوکامپ واسطه می شود (یونلیناس و همکاران، 2002؛ رانگانات و همکاران، 2004). مطالعات تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) با استفاده از یک فاز رمزگذاری اسکن شده و یک تست حافظه بعدی [یعنی الگوی اثر حافظه بعدی؛پالر و واگنر (2002)]، فعال سازی های دیفرانسیل را در MTL نشان داده اند. هیپوکامپ پاسخ بیشتری به رویدادهایی که بعداً به یاد می آورد نشان می دهد، در حالی که قشر پریرینال برای رمزگذاری محرک های آشنای بعدی مهم تر به نظر می رسد. همچنین به تغییرات قدرت حافظه آیتم ها پاسخ بیشتری می دهد (رانگانات و همکاران، 2004).

با این حال ، محققان دیگر ، آشنایی و یادآوری را به عنوان محصولاتی از یک متغیر اساسی در نظر می گیرند که با درجات مختلف قدرت مشخص می شود. در این مقیاس ، آشنایی نشان دهنده قدرت حافظه پایین و یادآوری بالاتر است (Squire et al. ، 2007). با توجه به این دیدگاه ، تمام ساختارهای MTL به همان اندازه در آشنایی و یادآوری نقش دارند. به عنوان مثال ، Shrager و همکاران.(2008) نشان داده است که فعالیت در MTL (از جمله هیپوکامپ و قشر محیطی) در هنگام رمزگذاری کلمات ، قدرت حافظه بعدی را پیش بینی می کند. در این مطالعه ، یک آزمون تشخیص بعدی با استفاده از رتبه اطمینان (1-6) برای احساس حافظه عمومی استفاده شد ، بدون اینکه بین حوادث آشنا و یادآوری تبعیض قائل شود. بسیاری از اختلافات در مورد نقش های زیر مجموعه های مختلف MTL را می توان به عدم وجود یک اقدام قابل قبول برای تبعیض فرآیند آشنایی و یادآوری در سطح عملکردی نسبت داد. به طور مشابه ، بسیاری از اقداماتی که تاکنون برای تبعیض از این دو فرآیند استفاده شده است ، با قدرت حافظه اشتباه گرفته می شوند.

برای اصلاح این اختلافات ، کیروان و همکاران.(2008) تلاش کرد تا قدرت حافظه مورد و قدرت حافظه منبع را به طور مستقل در همان الگوی اندازه گیری کند. برای دستیابی به این هدف ، آنها از رتبه های اعتماد به نفس در تصمیمات حافظه مورد و منبع استفاده کردند. داده های FMRI به دست آمد در حالی که شرکت کنندگان مجموعه ای از 360 کلمه را مورد مطالعه قرار دادند ، که به طور تصادفی در دو رنگ پس زمینه قرار گرفتند. یک پس زمینه قرمز به افراد دستور می دهد تا تصمیم اندازه بگیرند (یعنی ، این که شیء نامگذاری شده در یک جعبه کفش قرار داشته باشد) ، در حالی که یک پس زمینه سبز نشانگر تصمیم انیمیشن است (خواه شیء نامگذاری شده حرکتی باشد یا بی جان). پس از تأخیر ، شرکت کنندگان در خارج از اسکنر ، یک کار تشخیص غافلگیرانه را به پایان رساندند. 360 کلمه مورد مطالعه دوباره ارائه شد ، با کلمات فویل جدید در یک تست حافظه مورد در هم آمیخته شد و شرکت کنندگان از مقیاس 1-6 استفاده کردند تا رتبه اطمینان قدیمی/جدید را ارائه دهند (1 = مطمئن جدید ؛ 6 = مطمئن قدیمی) برای هر کلمه. پاسخهای "قدیمی" (گزینه های 4-6) پس از آن یک سؤال از حافظه منبع دنبال شد که در آن شرکت کنندگان اعتماد به نفس خود را برای یادآوری دستورالعمل رمزگذاری (مقیاس 1-6 ؛ 1 = انیمیشن مطمئن ؛ 6 = اندازه مطمئن) ارزیابی کردند.

مشابه پارادایم حافظه بعدی کلاسیک ، آزمایشات مطالعه با توجه به موارد بعدی و قدرت حافظه منبع مرتب شدند. نویسندگان دریافتند که فعالیت در قشر پیرامون راست و در هیپوکامپ به صورت دو طرفه به صورت پارامتری به عنوان تابعی از استحکام حافظه مورد بعدی (1-6 امتیاز حافظه) متفاوت است. با این حال ، هنگامی که رتبه بندی اطمینان از حافظه مورد فقط به 1-5 پاسخ محدود شد (که پیشنهاد شده است پاسخ های مبتنی بر آشنایی را نشان دهد) ، فعال سازی در قشر پیرامون راست پیش بینی کننده قدرت حافظه مورد بود. مهمتر از همه ، کیروان و همکاران.(2008) نشان داد كه هنگامی كه رتبه بندی حافظه منبع در سطح شانس نگه داشته می شود (با محكوم كردن آزمایشاتی كه دقت حافظه منبع متوسط و قوی را تولید می كنند) ، هر دو قشر محیطی و فعالیت هیپوکامپ قدرت حافظه بعدی را پیش بینی می کنند.

یک روش مشابه برای اندازه گیری فعال سازی مربوط به قدرت حافظه منبع اتخاذ شد. مطابق با یافته های قبلی (Ranganath و همکاران ، 2004) ، آزمایشاتی که حافظه منبع دقیق تولید می کردند ، فعالیت بیشتری را در هنگام رمزگذاری در هیپوکامپ راست نسبت به آزمایشاتی که حافظه منبع نادرست بود نشان داد. با این وجود ، همانطور که نویسندگان استدلال می کنند ، حافظه منبع دقیق با قدرت حافظه مورد بالاتر از حافظه منبع نادرست مشخص می شود. این امر باعث می شود که فعال شدن هیپوکامپ مشاهده شده به دلیل تغییر در استحکام حافظه مورد باشد و نه به دلیل حافظه مبتنی بر یادآوری. هنگامی که حافظه مورد در سطوح بالا نگه داشته شد (اعتماد به نفس حافظه 6) ، فعال سازی در قشر جلوی مغز دهانی و راست دهانی (اما فعال سازی در هیپوکامپ) پیش بینی کننده قدرت حافظه منبع بعدی بود. نویسندگان نتیجه می گیرند که فعالیت در ساختارهای MTL قدرت آشنایی بعدی را ترسیم می کند ، در حالی که فعال سازی پیشانی پیش بینی کننده یادآوری بعدی است.

یافته های Kirwan و همکاران.(2008) مطالعات قبلی را که از یک روش مشابه استفاده می کردند (Ranganath و همکاران ، 2004) با افزایش و تلاش برای حل اثر مخدوش قدرت حافظه بر اقدامات آشنایی و یادآوری به چالش می کشند. استفاده از قضاوت های اعتماد به نفس برای تصمیمات مربوط به حافظه مورد و منبع ، محققان را قادر می سازد تا به طور مستقل از تغییرات خطی در فعال سازی پیش بینی آشنایی و یادآوری ، هنگامی که حافظه منبع و قدرت حافظه مورد (به ترتیب) ثابت نگه داشته می شود.

با این حال ، تعبیر جایگزین از نتایج حاصل از استفاده از کار حافظه منبع خاص وجود دارد. تجربه یادآوری فقط به یک بعد از قسمت مطالعه (تصمیم اندازه یا انیمیشن) محدود شد. این بدان معنی است که حتی وقتی قدرت حافظه منبع به طور اتفاقی نگه داشته می شد ، منابع دیگر یادآوری اپیزودیک کنترل نمی شدند. این یادآوری های اضافی ممکن است شامل اطلاعات مربوط به رویداد رمزگذاری ، مانند نشانه های متنی (مانند صداها و غیره) یا افکار و تصاویر ذهنی ناشی از اولین برخورد با یک محرک باشد که ممکن است از بازیابی پشتیبانی کند. بنابراین تغییرات در فعالیت هیپوکامپ ممکن است پیش بینی کننده قدرت حافظه مورد بعدی نباشد اما ممکن است مربوط به این یادآوری های خارج از منبع باشد. این امر به ویژه برای محرک های تولید حافظه مورد قوی تر امکان پذیر است. در واقع ، مواردی که به عنوان 6 (به عنوان مثال ، بالاترین امتیاز حافظه مورد) رتبه بندی شده اند با افزایش شدید فعالیت هیپوکامپ در ارتباط بودند [به Kirwan و همکاران مراجعه کنید.(2008) ، شکل 3 آنها (http://www. jneurosci.org/cgi/content/full/28/42/10541/f3)]] که ممکن است تأکید بر عملکرد یادآوری ها به دلیل کار منبع باشد. تأثیر این یادآوری های خارج از منبع ممکن است با استثناء مواردی که به عنوان 6 و اندازه گیری فعالیت هیپوکامپ اندازه گیری می شود ، به عنوان تابعی از حافظه مورد بعدی ، با استفاده از فقط رتبه بندی اعتماد به نفس 1-5 در هنگام ثابت بودن حافظه منبع کاهش یابد.

تأثیر مخدوش یادآوری های خارج از منبع نیز زمانی مرتبط است که فعال سازی های خاص یادآوری به طور مستقل از حافظه مورد اندازه گیری می شوند. به طور خاص ، در تجزیه و تحلیل روند حافظه منبع (که در آن تغییرات پیشانی اما هیپوکامپ به قدرت حافظه منبع یافت می شود) تنها آزمایشات مورد استفاده آنهایی بودند که دارای امتیاز حافظه 6 بودند ، که شرکت کنندگان حافظه قوی تری دارند و احتمالاً یادآوری بیشتری دارند. بنابراین ، هر فعالیت هیپوکامپ مربوط به تغییرات در قدرت حافظه منبع ممکن است با فعالیت هیپوکامپ مربوط به یادآوری اپیزودیک خارج از منبع که همراه با مواردی است که در انتهای بالای مقیاس حافظه مورد قرار دارند ، مبهم باشد.

یک مطالعه قبلی FMRI همچنین سعی در جدا کردن فعال سازی اختصاص داده شده به آشنایی از فعالیت مربوط به یادآوری با استفاده از رتبه بندی اعتماد به نفس دارد. مونتالدی و همکاران.(2006) از اقتباس از روش یادآوری/دانستن استفاده کرد. شرکت کنندگان احساسات آشنایی خود را (ضعیف ، متوسط یا قوی) گزارش دادند بدون اینکه سعی کنند چیزی در مورد محرک ارائه شده به یاد بیاورند ، اما آنها یادآوری های سهوا را گزارش کردند. سطح یادآوری بسیار پایین بود (0. 08) ، و تعداد زیادی از پاسخ های آشنایی را به جا گذاشت و در سه سطح از قدرت حافظه پخش شد. اعتماد به نفس فزاینده با یک مدولاسیون پارامتری فعالیت هیپوکامپ اما نه هیپوکامپ همراه بود و هیپوکامپ فقط برای یادآوری های بی دردسر فعال بود.

اختلاف بین مطالعات مونتالدی و همکاران.(2006) و کیروان و همکاران.(2008) می تواند به تعدادی از عوامل مانند مواد محرک مختلف (صحنه ها در مقابل کلمات) ، نقاط مختلف اسکن (رمزگذاری در مقابل بازیابی) یا کارهای یادآوری متفاوت (وظیفه حافظه منبع در مقابل یادآوری خود گزارش) نسبت داده شود. با این وجود ، یک الگوی مفید برای حل نتایج متناقض ممکن است ترکیبی از پاسخهای آشنایی بدون آلوده (از یادآوری) (مانند مطالعه مونتالدی و همکاران ، 2006) با رتبه بندی اعتماد به نفس از پاسخ های یادآوری مانند مطالعه توسط Kirwan و همکاران باشد.(2008) ، البته با استفاده از یک کار حافظه منبع غنی تر. به عنوان مثال ، در یک کار ، شرکت کنندگان ممکن است اعتماد به نفس هرگونه یادآوری خود گزارش شده را که رخ داده است ، ارزیابی کنند. از طرف دیگر ، سطح یادآوری می تواند بر اساس میزان اطلاعات یادآوری شده به جای اعتماد به نفس در یک ویژگی خاص به یاد داشته باشد (Kirwan et al. ، 2008). این که آیا این دو نوع تجربه یادآوری (سطح اطمینان در مقابل میزان اطلاعات) تأثیرات مشابهی را ایجاد می کند ، سوال مهم دیگری برای تحقیقات آینده است.

کیروان و همکاران.(2008) یک روش امیدوارکننده برای اندازه گیری آشنایی و یادآوری به طور مستقل اتخاذ کرد. با این حال ، تمام متدولوژی هایی که برای برآورد آشنایی و یادآوری پیشنهاد می کنند بحث برانگیز باقی مانده است (به عنوان مثال ، استفاده از روش یادآوری/دانستن یا استفاده از یک کار حافظه منبع دو گزینه به عنوان یک تصمیم یادآوری خالص) و در صورت استفاده از آزمایشات FMRI مشکلات خاصی دارند (به عنوان مثال ، شناسایی یادآوری های خاص وظیفه). اگرچه طراحی دقیق در تعیین آناتومی عملکردی حافظه به رسمیت شناختن نقش خواهد داشت ، بعید است که شواهد FMRI با توجه به محدودیت های اقدامات مورد استفاده و پیچیدگی موضوع ، قادر به حل و فصل همه اختلافات باشد (برای بررسی ، به WAIS ، 2008 مراجعه کنید)وادبنابراین ، برای درک نقش عملکردی ساختارهای مختلف MTL ، شواهد همگرا از روشهای مختلف ، مانند تصویربرداری عصبی ، عصبی ، عصبی و الکتروفیزیولوژیکی ، لازم است.

پانویسها و منابع

ما از پروفسور اندرو مایس و دکتر دانیلا مونتالدی برای بحث و اظهار نظر در مورد نسخه قبلی این نسخه خطی تشکر می کنیم.