دارایی های ثابت

دارایی های ثابت منابعی هستند که انتظار می رود منافع اقتصادی بلندمدتی را فراهم کنند که انتظار می رود شرکت در طی بیش از دوازده ماه به طور کامل محقق شود.

فهرست مطالب

تعریف دارایی های ثابت در حسابداری ("غیر جاری")

In accounting, fixed assets, often used interchangeably with the term “Non-Current Assets”, are assets expected to be utilized over the long term (>12 ماه).

از آنجایی که مزایای بالقوه به طور کامل در دوازده ماه محقق نمی شود، دارایی های غیرجاری سرمایه گذاری بلندمدت برای شرکت در نظر گرفته می شود.

شرکت ها دارایی های غیرجاری را خریداری می کنند - منابعی که منافع اقتصادی مثبتی را ارائه می کنند تا به عنوان بخشی از عملیات اصلی خود درآمد ایجاد کنند.

علاوه بر این، دارایی ها در ترازنامه به عنوان دارایی های جاری یا غیرجاری طبقه بندی می شوند.

• دارایی های جاری: وجه نقد و معادل های نقدی، حساب های دریافتنی، هزینه های پیش پرداخت، موجودی
• دارایی های غیرجاری: اموال، تاسیسات و تجهیزات (PP& E)، دارایی های نامشهود، سرقفلی

در قلمرو خط PP& E، انواع مختلفی از دارایی های ثابت گنجانده شده است، مانند موارد زیر:

• ساختمان ها و املاک
• زمین
• تجهیزات
• دستگاه
• وسایل نقلیه (خودرو، کامیون)

نمونه هایی از دارایی های ثابت رایج در ترازنامه

رایج ترین نمونه های دارایی های غیرجاری موجود در ترازنامه شامل موارد زیر است:

• PP& E دارایی های بلندمدتی مانند زمین، وسایل نقلیه، ساختمان ها، ماشین آلات و تجهیزاتی هستند که برای تولید محصولات یا پشتیبانی از خدمات ارائه شده به مشتریان استفاده می شوند.

• دارایی های نامشهود شامل دارایی های غیر فیزیکی، مانند اختراعات، علائم تجاری، کپی رایت، و مالکیت معنوی (IP) است که ارزش های آنها تا پس از کسب ثبت نمی شود.

• سرقفلی در دسته دارایی های نامشهود قرار می گیرد و برای جذب مازاد قیمت خرید بالاتر از ارزش منصفانه دارایی تحصیل شده ایجاد می شود.

دارایی های ثابت: روش حسابداری سرمایه دار

طبق گزارش GAAP ایالات متحده، دارایی های ثابت معمولاً سرمایه گذاری می شوند و در طول عمر مفید آنها در صورت سود و زیان هزینه می شوند.

دارایی های غیرجاری مشهود (یعنی PP& E) از طریق استهلاک در صورت سود و زیان شناسایی می شود که مفهوم تخصیص مبلغ خرید اولیه (یعنی مخارج سرمایه ای) در طول عمر مفید برآورد شده دارایی است.

منطق پشت استهلاک دارایی های غیرجاری از اصل تطابق ناشی می شود، زیرا استهلاک تلاش می کند هزینه های ناشی از خرید دارایی ثابت را در همان دوره زمانی که درآمد مربوطه ایجاد شده است، مطابقت دهد.

رفتار حسابداری "استهلاک" دارایی های نامشهود خاص از نظر مفهومی با دارایی های مشهود مستهلک شده یکسان است. با این حال، هزینه "استهلاک" استهلاک نامیده می شود.

با این حال، تحت GAAP ایالات متحده، همه دارایی های غیرجاری مستهلک یا مستهلک نمی شوند.

• زمین: زمین به عنوان دارایی بلندمدت در ترازنامه طبقه بندی می شود، با این حال زمین در حسابداری تعهدی دارای عمر مفید نامحدود فرض می شود، بنابراین استهلاک زمین ممنوع است.
• سرقفلی: سرقفلی دارایی نامشهودی است که حق بیمه پرداختی بر ارزش منصفانه دارایی را در بر می گیرد - و به جای استهلاک، ارزش دفتری سرقفلی برای شرکت های دولتی به صورت سالانه برای کاهش ارزش مورد آزمایش قرار می گیرد.

دارایی ثابت در مقابل موجودی: تفاوت چیست؟

موجودی و PP& E هر دو دارایی های مشهود در نظر گرفته می شوند، به این معنی که می توان آنها را از نظر فیزیکی "لمس" کرد.

با این حال، موجودی به عنوان یک دارایی جاری طبقه بندی می شود، در حالی که PP& E به عنوان یک دارایی غیرجاری در نظر گرفته می شود. برخلاف دارایی های جاری، دارایی های غیرجاری معمولاً نقدشونده نیستند و نمی توانند ظرف دوازده ماه به وجه نقد تبدیل شوند.

• موجودی: تمایز بین موجودی و PP& E در این است که زمانی که یک شرکت موجودی را خریداری می کند، آنها نسبتاً سریع چرخه یا فروخته می شوند.
• PP& E: در مقابل، خرید PP& E بسیار کمتر اتفاق می افتد زیرا دارایی هایی مانند ساختمان ها و ماشین آلات برای مدت طولانی مورد استفاده قرار می گیرند. برخلاف موجودی، PP& E به دلیل تعداد محدود خریداران بالقوه در بازار، احتمال کمتری دارد که فروخته شود (و به درآمد نقدی تبدیل شود).

نسبت گردش دارایی ثابت

یکی از روش های اندازه گیری میزان بهره وری یک شرکت از پایه دارایی های ثابت خود، نسبت گردش دارایی ثابت است، که کارایی را اندازه گیری می کند که در آن یک شرکت می تواند با استفاده از PP& E خود درآمد ایجاد کند.

فرمول محاسبه نسبت گردش دارایی ثابت، درآمد خالص را بر میانگین دارایی های غیرجاری تقسیم می کند، یعنی میانگین تراز PP& E بین دوره جاری و قبل.

به طور کلی، هر چه نسبت گردش دارایی ثابت بالاتر باشد، شرکت کارآمدتر است زیرا به معنای ایجاد درآمد بیشتر به ازای هر دلار دارایی ثابت متعلق به آن است.

هر آنچه برای تسلط بر مدل سازی مالی نیاز دارید

در بسته پرمیوم ثبت نام کنید: مدل سازی صورت های مالی، DCF، M& A، LBO و Comps را بیاموزید. همان برنامه آموزشی مورد استفاده در بانک های سرمایه گذاری برتر.