مفاهیم استراتژیک

مفهوم استراتژیک استراتژی اتحاد را تعیین می کند. این هدف و ماهیت ماندگار ناتو ، وظایف اساسی امنیتی آن و چالش ها و فرصت هایی را که در یک محیط امنیتی در حال تغییر است ، تشریح می کند. همچنین عناصر رویکرد اتحاد به امنیت را مشخص می کند و دستورالعمل هایی را برای سازگاری سیاسی و نظامی آن ارائه می دهد.

• مفاهیم استراتژیک اتحاد را برای پاسخ به تهدیدات و چالش های امنیتی فعلی و هدایت توسعه سیاسی و نظامی آن مجهز می کند تا به همان اندازه آماده شود تا با تهدیدها و چالش های فردا روبرو شود.
• آنها مجدداً هدف و ماهیت ماندگار ناتو و وظایف اساسی امنیتی آن را تکرار می کنند.
• آنها برای پرداختن به تغییرات در محیط امنیتی جهانی تجدید می شوند و اطمینان حاصل می کنند که ناتو می تواند همچنان به هدف اصلی خود ادامه دهد و وظایف اصلی خود را انجام دهد ، و باعث رشد و سازگاری ویژگی های دائمی اتحاد شود.
• مفهوم استراتژیک فعلی (2022) مجدداً تأیید می کند که هدف اصلی ناتو اطمینان از دفاع جمعی از اعضای خود ، بر اساس یک رویکرد 360 درجه است و سه کار اصلی اصلی را تشریح می کند-بازدارندگی و دفاع ، پیشگیری و مدیریت بحران و امنیت تعاونی.
• با گذشت زمان ، اتحاد و جهان وسیع به شکلی توسعه یافته اند که بنیانگذاران ناتو نتوانسته اند پیش بینی کنند ، و این تغییرات در هر سند استراتژیک که ناتو تاکنون تولید کرده است منعکس شده است.

مفهوم استراتژیک 2022

مفهوم استراتژیک 2022 به وضوح هدف و اصول ناتو ، وظایف و ارزشهای اصلی آن ، و همچنین اهداف استراتژیک اتحاد را در یک محیط امنیتی بدتر وخیم شده بیان می کند. مجدداً تأكید می كند كه هدف اصلی و بزرگترین مسئولیت ناتو ، اطمینان از دفاع جمعی از متحدین ، در برابر همه تهدیدات ، از همه جهات است. برای انجام این کار ، اتحاد سه وظیفه اصلی را انجام می دهد: بازدارندگی و دفاع. پیشگیری و مدیریت بحران ؛و امنیت تعاونیمفهوم استراتژیک ، به ویژه ، نیاز به تقویت بیشتر بازدارندگی و دفاع را به عنوان ستون فقرات تعهد دفاعی جمعی اتحاد تأکید می کند. همچنین تأکید می کند که انعطاف پذیری برای وظایف اصلی ناتو بسیار مهم است ، مانند موضوعات متقابل مانند نوآوری تکنولوژیکی ، تغییر آب و هوا ، امنیت انسانی و اجرای زنان ، صلح و امنیت.

مفهوم استراتژیک 2022 یک ارزیابی واقع بینانه از محیط استراتژیک وخیم ناتو ارائه می دهد."رقابت استراتژیک، بی ثباتی فراگیر و شوک های مکرر محیط امنیتی گسترده تر ما را مشخص می کند. تهدیدهایی که ما با آن روبرو هستیم جهانی و به هم مرتبط هستند."فدراسیون روسیه که صلح را در اروپا با به راه انداختن جنگ تجاوزکارانه علیه اوکراین بر هم زد، به عنوان مهم ترین تهدید برای امنیت متفقین شناخته می شود. سایر تهدیدها و چالش های شناسایی شده عبارتند از: تروریسم. درگیری و بی ثباتی در خاورمیانه و آفریقا؛بی ثباتی فراگیر و تأثیر آن بر غیرنظامیان، اموال فرهنگی و محیط زیست؛جاه طلبی ها و سیاست های قهری چین؛فضای مجازی؛فناوری های نوظهور و مخرب؛فرسایش ساختارهای کنترل تسلیحات، خلع سلاح و عدم اشاعه؛و پیامدهای امنیتی تغییرات آب و هوا.

مفهوم راهبردی ماهیت دفاعی اتحاد و تعهد آن به وحدت، انسجام و همبستگی، به پیوند پایدار فراآتلانتیک، به ارزش های دموکراتیک مشترک و دیدگاه مشترک «جهانی که در آن حاکمیت، تمامیت ارضی، حقوق بشر و قوانین بین المللی رعایت می شود، تکرار می کند. و جایی که هر کشور می تواند مسیر خود را انتخاب کند. در این بیانیه آمده است که متفقین دیدگاه جهانی در مورد صلح و امنیت را حفظ خواهند کرد و با شرکای خود، سایر کشورها و سازمان های بین المللی همکاری نزدیک خواهند داشت.

در نهایت، مفهوم استراتژیک ضرورت ناتو برای امنیت یورو آتلانتیک، به عنوان ضامن صلح، آزادی و رفاه را تایید می کند. بنابراین، متفقین در دفاع از امنیت، ارزش ها و شیوه زندگی دموکراتیک خود به ایستادگی در کنار یکدیگر ادامه خواهند داد.

تهیه کنندگان و تصمیم گیرندگان پشت استراتژی ها

با گذشت زمان و از سال 1949، فرآیند تصمیم گیری با توجه به مفهوم استراتژیک تکامل یافته است، اما یکی از ویژگی های ثابت آن پذیرش آنها توسط متفقین بر اساس اجماع است. شورای آتلانتیک شمالی (NAC) مرجعی است که مسئول پذیرش اسناد استراتژیک اتحاد است. جدیدترین مفاهیم استراتژیک در جلسات NAC در سطح سران کشورها و دولتها در خلال نشست سران ناتو به تصویب رسیده است. از هشت مفهوم استراتژیک صادر شده توسط ناتو از سال 1949، همه به جز یک مورد توسط NAC تایید شده است. 1

قبل از رسیدن به NAC ، چندین مرحله مشاوره ، تعامل ، تهیه پیش نویس و مذاکره وجود دارد. جالب اینجاست که در طول جنگ سرد ، مفاهیم استراتژیک عمدتاً توسط ارتش برای تصویب مقامات سیاسی اتحاد ترسیم شده است. آنها اسناد طبقه بندی شده با منابع نظامی (MC) طبقه بندی شدند. از زمان پایان جنگ سرد ، مقامات سیاسی در صدرنشینی قرار گرفته اند و به مشاوره ارتش می پردازند. این تغییر ناشی از این واقعیت است که از سال 1999 ناتو تعریف گسترده تری از امنیت اتخاذ کرده است ، جایی که گفتگو و همکاری بخشی جدایی ناپذیر از تفکر استراتژیک ناتو است. علاوه بر این ، هر چهار مفهوم استراتژیک از سال 1991 هیچ طبقه بندی ندارند و برای عموم آزاد شدند.

در اجلاس سال 2021 بروکسل ، روسای دولت و دولت ناتو دستور کار ناتو 2030 را تصویب کردند ، مجموعه ای از اقدامات مشخص برای هدایت سازگاری ناتو و اطمینان از اتحاد می تواند با واقعیت جدید افزایش رقابت جهانی سازگار باشد. یکی از تصمیمات مهم رهبران متفقین تحت ناتو 2030 ، دعوت از دبیرکل ناتو ، جنس استولتنبرگ برای رهبری روند توسعه مفهوم استراتژیک 2022 بود. دبیرکل مشاوره و فعالیتهای داخلی و خارجی را با نمایندگان متفقین ، مقامات پایتخت و همچنین جوامع خبره ، کشورهای شریک و سایر سازمان های بین المللی ، بلکه جوانان ، جامعه مدنی و بخش خصوصی آغاز کرد. پس از آن ، متحدین با متنی بر اساس پیشنهادات دبیرکل مذاکره کردند و رهبران متفقین مفهوم استراتژیک جدید را در اجلاس مادرید در ژوئن سال 2022 تأیید کردند.

1. در سال 1968 ، MC 14/3 توسط کمیته برنامه ریزی دفاعی آن زمان (DPC) تصویب شد که در حوزه مسئولیت خود همان اقتدار NAC را داشت.

اسناد استراتژیک ناتو از سال 1949

از زمان تولد ناتو ، دو دوره تاریخی مشخص وجود داشته است که در آن تفکر استراتژیک ناتو تکامل یافته است: دوره جنگ سرد و دوران پس از جنگ سرد. با مفهوم استراتژیک 2022 ، ناتو با یک دوره دیگر سازگار است ، که با رقابت ژئواستراتژیک تجدید شده در نتیجه رفتار پرخاشگرانه روسیه و ظهور چین مشخص می شود.

از سال 1949 تا 1991 ، استراتژی ناتو عمدتا با دفاع و بازدارندگی مشخص می شد ، اگرچه با توجه روز افزون به گفتگو و دنتنته برای دو دهه گذشته این دوره. چهار مفهوم استراتژیک وجود داشت که با اسنادی همراه بود که اقدامات ارتش را برای اجرای مفهوم استراتژیک تحت عنوان "راهنمایی استراتژیک" ، "مؤثرترین الگوی قدرت نظامی ناتو برای چند سال آینده" و "اقدامات برای اجرای استراتژیک انجام داد. مفهوم "

از سال 1991 ، ناتو رویکرد گسترده تری اتخاذ کرد که در آن مفاهیم همکاری و امنیت مفاهیم اساسی بازدارندگی و دفاع را تکمیل می کرد. پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر (2001) ، ناتو توجه خود را به مبارزه با تروریسم ، گسترش سلاح های کشتار جمعی ، جنگ ترکیبی و فن آوری های نوظهور و مختل کننده افزایش داد. این اتحاد همچنین به مدت 20 سال به مدت 20 سال نیروهای فراتر از منطقه یورو-اقیانوس اطلس ، در افغانستان را مرتکب شد. در این دوره پس از جنگ سرد ، سه مفهوم استراتژیک غیر طبقه بندی شده صادر شد (1991 ، 1999 و 2010) ، که توسط اسناد نظامی طبقه بندی شده تکمیل شده است (دستورالعمل MC برای اجرای نظامی مفهوم استراتژیک اتحاد ، راهنمایی MC برای اجرای نظامی اتحاداستراتژی و MC Guidance MC 400/3).

از سال 2010 ، و به ویژه از سال 2014 ، هنگامی که روسیه برای اولین بار به اوکراین حمله کرد و به طور غیرقانونی به شبه جزیره کریمه پیوست ، الگوی رشد پرخاشگری روسیه و همچنین ظهور چین ، در یک چشم انداز جدید ژئواستراتژیک که با رقابت استراتژیک تجدید شده مشخص شده است. ناتو در سال 2017 شروع به کار مجدد سربازان در پهلو شرقی و جنوب شرقی خود کرد و از زمان جنگ بی پروا روسیه علیه اوکراین در سال 2022 ، موافقت کرده است که بازدارندگی و دفاع خود را به میزان قابل توجهی تقویت کند. مفهوم استراتژیک 2022 این پیشرفت های مهم را ضبط می کند و راه پیش رو در پیمایش در این محیط امنیتی در حال تحول و به چالش کشیدن را ترسیم می کند.

از سال 1949 تا پایان جنگ سرد

از سال 1949 تا 1991 ، ژئوپلیتیک بین المللی تحت سلطه رویارویی دو قطبی بین شرق و غرب قرار گرفت. تأکید بیشتر بر تنش و رویارویی بیش از آن بود که بر گفتگو و همکاری باشد. این منجر به مسابقه تسلیحاتی اغلب خطرناک و گران شد.

همانطور که در بالا ذکر شد، چهار مفهوم استراتژیک در این دوره صادر شد. علاوه بر این، دو گزارش کلیدی نیز در طی آن چهار دهه منتشر شد: گزارش کمیته سه (دسامبر 1956) و گزارش هارمل (دسامبر 1967). هر دو سند، مفاهیم راهبردی را با تأکید بر موضوعاتی که بر محیطی که مفاهیم استراتژیک در آن تفسیر می شد، تأثیر می گذاشت، در چارچوب وسیع تری قرار دادند.

اولین مفهوم استراتژیک ناتو

ناتو از اکتبر 1949 شروع به تولید اسناد استراتژیک کرد. اولین سند استراتژی ناتو که در 6 ژانویه 1950 توسط NAC تصویب شد "مفهوم استراتژیک برای دفاع از منطقه آتلانتیک شمالی" (DC 6/1) - اولین سند اتحاد بود. مفهوم استراتژیک

DC 6/1 یک مفهوم استراتژیک کلی برای اتحاد ارائه کرد. در این سند آمده بود که وظیفه اصلی ناتو جلوگیری از تجاوز است و نیروهای ناتو تنها در صورتی وارد عمل خواهند شد که این عملکرد اولیه شکست بخورد و حمله ای انجام شود. مکمل بودن بین اعضا و استانداردسازی نیز از عناصر کلیدی این پیش نویس بود. سهم هر عضو در دفاع باید متناسب با ظرفیت آن باشد اقتصادی، صنعتی، جغرافیایی، نظامی و اقدامات همکاری باید توسط ناتو برای اطمینان از استفاده بهینه از منابع انجام شود. فرودستی عددی از نظر منابع نظامی در برابر اتحاد جماهیر شوروی و همچنین تکیه بر قابلیت های هسته ای ایالات متحده مورد تاکید قرار گرفت. DC 6/1 بیان کرد که ائتلاف باید "توانایی انجام بمباران استراتژیک را به سرعت با تمام ابزارهای ممکن با انواع سلاح ها، بدون استثنا، تضمین کند".

اگرچه DC 6/1 کاملاً مفصل بود، اما برای توسعه طرح های دفاعی جامع برای استفاده توسط پنج گروه برنامه ریزی منطقه ای که در آن زمان وجود داشتند، به راهنمایی های بیشتری نیاز بود. مقاله راهنمای استراتژیک (SG 13/16) با عنوان "راهنمای استراتژیک برای برنامه ریزی منطقه ای آتلانتیک شمالی" به طور رسمی توسط کمیته نظامی در 28 مارس 1950 به عنوان MC 14 تصویب شد. تاریخی که تا آن زمان ائتلاف به دنبال ایجاد یک نیروی دفاعی معتبر بود. اهداف کلیدی آن «متقاعد کردن اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که جنگ سودی ندارد و در صورت وقوع جنگ، برای تضمین دفاع موفق» از منطقه ناتو.

به موازات ، SG 13/16 همچنین توسط گروه های برنامه ریزی منطقه ای برای تهیه برنامه های دفاعی جامع تر که در "برنامه میان مدت سازمان پیمان آتلانتیک شمالی" تلفیق شده است (DC 13) استفاده شد. این توسط کمیته دفاعی در تاریخ 1 آوریل 1950 ، تنها یک سال پس از امضای پیمان واشنگتن - پیمان بنیانگذار اتحاد ، تصویب شد.

به طور خلاصه ، استراتژی ناتو به طور مؤثر در سه سند موجود بود:

• DC 6/1 ، که مفهوم کلی استراتژیک را ارائه می دهد.
• MC 14 ، که راهنمایی های استراتژیک خاصی را برای استفاده در برنامه ریزی دفاعی ارائه می داد. وت
• DC 13 ، که شامل هر دو این جنبه ها و همچنین برنامه ریزی دقیق منطقه ای است.

جنگ کره و دومین مفهوم استراتژیک ناتو

حمله به کره جنوبی توسط لشکرهای کره شمالی در 25 ژوئن 1950 تأثیر فوری بر ناتو و تفکر استراتژیک آن داشت. این واقعیت را به وجود آورد که ناتو برای پرداختن به دو موضوع اساسی نیاز به فوری داشت: اثربخشی ساختارهای نظامی ناتو و قدرت نیروهای ناتو.

در 26 سپتامبر 1950 ، شورای آتلانتیک شمالی (NAC) تأسیس یک نیروی نظامی یکپارچه را تحت فرماندهی متمرکز تصویب کرد. در 19 دسامبر سال 1950 ، NAC درخواست نامزدی ژنرال Dwight D. Eisenhower را به عنوان اولین فرمانده عالی متفقین ناتو (SACEUR). در ژانویه سال 1951 ، از محل موقت آنها در هتل آستوریا در پاریس ، متفقین در حال تلاش برای بدست آوردن ستاد عالی بودند. متفقین اروپا (شکل) را به جای خود و در 2 آوریل 1951 ، مقر نظامی تازه ساخته شده در روكنكتور فعال كرد. سایر تغییرات ساختاری ، از جمله لغو سه گروه برنامه ریزی منطقه ای اروپا ، و جایگزینی در سال 1952 گروه برنامه ریزی منطقه ای اقیانوس اقیانوس اطلس شمالی توسط فرماندهی متفقین آتلانتیک (ساکلانت) انجام شد و تنها گروه برنامه ریزی منطقه ای کانادا و ایالات متحده را در خود جای داد.

این تغییرات ساختاری ، همراه با الحاق یونان و Türkiye ، لازم است در مفهوم استراتژیک منعکس شود. این منجر به تهیه مفهوم دومین مفهوم استراتژیک ناتو شد: "مفهوم استراتژیک برای دفاع از منطقه آتلانتیک شمالی" ، که در 3 دسامبر 1952 توسط NAC تأیید شد (MC 3/5 (نهایی)). مفهوم استراتژیک جدید به اصول اصلی بیان شده در DC 6/1 احترام می گذارد و به این معنا ، اساساً با این سند تفاوت ندارد.

راهنمایی استراتژیک نیز به روزرسانی نیاز داشت. MC 14 به طور کامل مورد بازنگری قرار گرفت و مورد بررسی قرار گرفت تا اطلاعاتی را كه قبلاً در DC درج شده بود ، شامل شود. MC 14 و DC 13 به یك سند تبدیل شدند: "راهنمایی استراتژیک" (MC 14/1) توسط NAC در 15-18 دسامبر 1952 در تصویب شد. جلسه وزیر در پاریس. این یک سند جامع بود ، که اظهار داشت که هدف کلی استراتژیک ناتو "اطمینان از دفاع از منطقه ناتو و از بین بردن اراده و توانایی اتحاد جماهیر شوروی و ماهواره های وی برای انجام جنگ است ...". ناتو این کار را با انجام یک حمله هوایی توهین آمیز و به موازات انجام عملیات هوا ، زمین و دریا انجام می داد. حملات هوایی متفقین از "انواع سلاح" استفاده می کند.

مسئله دیگری وجود داشت که حمله کره ای مطرح شد ، اما فقط سالها بعد مورد توجه قرار گرفت: نیاز ناتو برای شرکت در "استراتژی رو به جلو" ، به این معنی که ناتو می خواست دفاع های خود را تا آنجا که ممکن است در شرق اروپا قرار دهد ، نزدیک به آنپرده آهنی همانطور که می توانست. این بلافاصله مسئله ظریف نقش آلمان در چنین تعهدی را مطرح کرد. این مسئله تا زمانی که جمهوری فدرال آلمان در 6 مه 1955 عضو شد ، حل نشد.

"نگاه جدید"

در این میان ، در حالی که مسائل ساختاری به جلو حرکت کرده بود ، سطح قدرت نیروهای ناتو همچنان یک مشکل باقی مانده است. در جلسه خود در لیسبون ، در فوریه 1952 ، NAC اهداف نیرویی بسیار جاه طلبانه ای را تعیین کرد که ثابت شد از نظر مالی و سیاسی غیر واقعی است. در نتیجه ، ایالات متحده ، تحت رهبری ساچور سابق ناتو ، دوایت دی آیزنهاور ، تصمیم گرفت تا تأکید بر سیاست دفاعی خود را به وابستگی بیشتر به استفاده از سلاح های هسته ای تغییر دهد. این سیاست "نگاه جدید" بدون نیاز به هزینه بیشتر برای دفاع ، اثربخشی نظامی بیشتری را ارائه می داد. با این حال ، اگرچه در اسناد استراتژیک به آن اشاره شده است ، اما سلاح های هسته ای هنوز در استراتژی ناتو ادغام نشده بودند. در آگوست سال 1953 ، ساچور آلفرد گروونر "گروه رویکرد جدید" را به شکل ایجاد کرد تا این سؤال را بررسی کند. در این میان ، ایالات متحده به همراه تعدادی از اعضای اروپایی خواستار ادغام کامل سیاست هسته ای در استراتژی ناتو شدند.

قصاص گسترده و سومین مفهوم استراتژیک ناتو

کار "گروه رویکرد جدید" به "موثرترین الگوی قدرت نظامی ناتو برای چند سال آینده" (MC 48)، که توسط کمیته نظامی در 22 نوامبر 1954 و توسط NAC در 17 دسامبر 1954 تصویب شد، کمک کرد. راهنمایی استراتژیک در انتظار بررسی MC 14/1 و حاوی مفاهیم و مفروضاتی بود که بعداً در سومین مفهوم استراتژیک ناتو گنجانده شد. MC 48 اولین سند رسمی ناتو بود که به صراحت استفاده از سلاح های هسته ای را مورد بحث قرار داد و برای اولین بار مفهوم انتقام جویی گسترده را معرفی کرد. گزارش دیگری تحت عنوان "موثرترین الگوی قدرت نظامی ناتو برای چند سال آینده - گزارش 2" در 14 نوامبر 1955 منتشر شد. این گزارش جایگزین MC 14/1 نشد اما اضافه کرد که ناتو همچنان به "استراتژی رو به جلو" خود متعهد است. حتی اگر تأخیرهایی در کمک های آلمان وجود داشته باشد که اجرای «استراتژی رو به جلو» را در اولین فرصت به سال 1959 سوق دهد.

پس از بحث های قابل توجه، "مفهوم استراتژیک کلی برای دفاع از منطقه ناتو" (MC 14/2) در 23 مه 1957 صادر شد و با "اقدامات برای اجرای مفهوم استراتژیک" (MC 48/2) در همان مورد همراه شد. روزMC 14/2 اولین مفهوم استراتژیک ائتلاف بود که از "تلافی بزرگ" به عنوان عنصر کلیدی استراتژی جدید ناتو حمایت می کرد.

در حالی که برخی از متفقین قویاً از انتقام جویی گسترده حمایت می کردند زیرا این مزیت کمک به کاهش نیاز به نیرو و بنابراین کاهش هزینه های دفاعی بود، همه کشورهای عضو نمی خواستند تا این حد پیش بروند. درجه ای از انعطاف پذیری به این معنا معرفی شد که توسل به سلاح های متعارف برای مقابله با اشکال خاص و کوچک تر تجاوز، «بدون توسل لزوماً به سلاح های هسته ای» پیش بینی شده بود. این امر در راهنمای استراتژیک همراه نیز منعکس شد. با وجود این انعطاف پذیری، با این وجود بیان شد که ناتو مفهوم جنگ محدود با اتحاد جماهیر شوروی را نمی پذیرد: «اگر شوروی در یک اقدام محلی خصمانه درگیر می شد و به دنبال گسترش دامنه چنین حادثه ای یا طولانی کردن آن بود، وضعیت به وجود می آمد. خواستار استفاده از تمام سلاح ها و نیروهایی که در اختیار ناتو است، هستند، زیرا در هیچ موردی مفهوم جنگ محدود با شوروی وجود ندارد.

علاوه بر شامل دکترین "قصاص گسترده" ، MC 14/2 و MC 48/2 تأثیرات مربوط به اتحاد فعالیت های سیاسی و اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی را در خارج از منطقه ناتو منعکس کردند. این امر به ویژه در زمینه بحران سوئز و خرد کردن قیام مجارستان توسط اتحاد جماهیر شوروی در سال 1956 بسیار مهم بود. اهمیت وقایع خارج از منطقه در یک دستورالعمل سیاسی ، CM (56) 138 منعکس شده است ، از اینNAC به مقامات نظامی ناتو در تاریخ 13 دسامبر 1956: "اگرچه برنامه ریزی دفاع ناتو محدود به دفاع از منطقه پیمان است ، اما لازم است خطراتی را که ممکن است برای ناتو به دلیل تحولات خارج از آن منطقه بوجود بیاید ، در نظر بگیرید."

گزارش کمیته سه

در حالی که ناتو موضع نظامی و استراتژیک خود را سخت می کرد ، به موازات آن ، تصمیم گرفت نقش سیاسی اتحاد را تقویت کند. چند ماه قبل از تصویب MC 14/2 ، در دسامبر سال 1956 ، گزارش کمیته سه در مورد همکاری های غیر نظامی در ناتو را منتشر کرد.

این گزارش ، که توسط سه وزیر امور خارجه ناتو - لستر پیرسون (کانادا) ، گتانو مارتینو (ایتالیا) و هالوارد لانژ (نروژ) تهیه شده است - انگیزه جدیدی به مشاوره سیاسی بین کشورهای عضو در تمام جنبه های روابط بین شرق و غرب نشان داد.

این گزارش در بحبوحه بحران سوئز تصویب شد ، هنگامی که مشاوره داخلی در مورد امور امنیتی مؤثر بر اتحاد به ویژه کم همبستگی اتحاد به خطر می افتد. این اولین بار از زمان امضای پیمان واشنگتن بود که ناتو به طور رسمی نیاز به تقویت نقش سیاسی خود را تشخیص داده بود. در این گزارش چندین توصیه ، از جمله حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات بین اعضای ، همکاری های اقتصادی ، همکاری های علمی و فنی ، همکاری فرهنگی و همکاری در زمینه اطلاعات ارائه شده است.

به طور مشابه با گزارش Harmel ، که در سال 1967 منتشر شد ، گزارش کمیته سه در گسترش چارچوب استراتژیک که اتحاد در آن فعالیت می کرد ، کمک کرده است. هر دو گزارش را می توان به عنوان اولین قدم های ناتو به سمت یک رویکرد همکاری بیشتر در مورد مسائل امنیتی درک کرد.

قصاص گسترده زیر سوال می رود

به محض اتخاذ سومین مفهوم استراتژیک ناتو ، مجموعه ای از تحولات بین المللی رخ داد که استراتژی اتحاد را در مورد قصاص عظیم مورد سوال قرار داد.

این استراتژی به شدت بر توانایی هسته ای ایالات متحده و اراده آن برای دفاع از خاک اروپا در صورت حمله اتمی شوروی متکی بود. اتحاد جماهیر شوروی توانایی های موشک های بالستیک قاره پیما را توسعه داده بود، که اروپایی ها را به این تردید واداشت که آیا رئیس جمهور ایالات متحده یک شهر آمریکایی را فدای یک شهر اروپایی و به طور کلی، توانایی هسته ای آن خواهد کرد یا خیر. با افزایش پتانسیل هسته ای اتحاد جماهیر شوروی، مزیت رقابتی ناتو در بازدارندگی هسته ای کاهش یافت. اصطلاحاتی مانند "تخریب تضمین شده متقابل" یا "MAD" شروع به استفاده کردند.

وقوع دومین بحران برلین (1958-1962) این تردیدها را تقویت کرد: ناتو چگونه باید در برابر تهدیدهایی که زیر سطح یک حمله همه جانبه بود واکنش نشان دهد؟بازدارندگی اتمی ناتو مانع از تهدید شوروی به موقعیت متحدان غربی در برلین نشده بود. پس چه باید کرد؟

جان اف کندی، رئیس جمهور ایالات متحده که در سال 1961 به قدرت رسید، نگران موضوع جنگ محدود و این تصور بود که مبادله هسته ای می تواند بر اثر تصادف یا اشتباه محاسباتی آغاز شود. در این بین، بحران برلین شدت گرفت و به ساخت دیوار برلین منجر شد و در اکتبر 1962، جنگ سرد با بحران موشکی کوبا به اوج خود رسید.

ایالات متحده شروع به حمایت از یک موضع غیر هسته ای قوی تر برای ناتو و نیاز به استراتژی "پاسخ انعطاف پذیر" کرد.

دستورالعمل آتن

دبیر کل ناتو، دیرک استیکر، گزارش ویژه ای در مورد سیاست دفاعی ناتو (CM(62)48) در 17 آوریل 1962 درباره موضوع کنترل سیاسی سلاح های هسته ای ارائه کرد. این اساسا اولین تلاش ناتو برای تعدیل سیاست تلافی جویانه گسترده با ارائه استفاده از تسلیحات هسته ای در شرایط مختلف برای مشورت بود.

تلاش های دیگری برای ایجاد انعطاف پذیری بیشتر دنبال شد، اما اینها باعث مقاومت چندین کشور عضو شد. این مقاومت داخلی، همراه با این واقعیت که دولت ایالات متحده از ترور رئیس جمهور جان اف کندی متزلزل شده بود و به طور فزاینده ای نگران دخالت نظامی خود در ویتنام بود، برای لحظه ای همه بحث ها در مورد یک مفهوم استراتژیک تجدید نظر شده برای ناتو را متوقف کرد.

چهارمین مفهوم استراتژیک ناتو و دکترین واکنش انعطاف پذیر

عقب نشینی فرانسه از ساختار نظامی یکپارچه ناتو در سال 1966 نیاز به یک مفهوم جدید و چهارم استراتژیک را تقویت کرد: "مفهوم استراتژیک کلی برای دفاع از منطقه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی" (MC 14/3) - توسط برنامه ریزی دفاعی اتخاذ شدکمیته (DPC) در 12 دسامبر 1967 و نسخه نهایی صادر شده در 16 ژانویه 1968. این تنها مفهوم استراتژیک در تاریخ ناتو است که در شورای آتلانتیک شمالی تصمیم نگرفته است. 2

دو ویژگی اصلی برای استراتژی جدید وجود دارد: انعطاف پذیری و تشدید."مفهوم بازدارنده اتحاد مبتنی بر انعطاف پذیری است که مانع از پیش بینی احتمالی با اعتماد به نفس پاسخ ویژه ناتو به پرخاشگری می شود و این امر باعث می شود که او نتیجه بگیرد که درجه ای غیرقابل قبول از خطر بدون در نظر گرفتن ماهیت حمله وی درگیر خواهد شد."مفهوم استراتژیک سه نوع پاسخ نظامی در برابر پرخاشگری به ناتو را مشخص کرد:

1. دفاع مستقیم: هدف این بود که تجاوز را در سطحی که دشمن برای جنگیدن انتخاب کرد ، شکست داد.
2. تشدید عمدی: این یک سری از اقدامات ممکن برای شکست تجاوز با افزایش تدریجی تهدید استفاده از انرژی هسته ای به عنوان بحران افزایش یافته است.
3. پاسخ عمومی هسته ای ، به عنوان بازدارنده نهایی شناخته می شود.

سند همراه ، "اقدامات برای اجرای مفهوم استراتژیک برای دفاع از منطقه ناتو" (MC 48/3) ، توسط کمیته برنامه ریزی دفاعی (DPC) تصویب شد و در 8 دسامبر 1969 صادر شد. 48/3 آنقدر ذاتاً انعطاف پذیر بود ، از نظر ماده و تفسیر ، که تا پایان جنگ سرد معتبر ماندند.

1. پس از عقب نشینی فرانسه از ساختار نظامی یکپارچه در سال 1966 ، مسئولیت کلیه امور دفاعی که فرانسه در آن شرکت نکرد ، به DPC داده شد ، که فرانسه عضو آن نبود. اندکی پس از آنکه فرانسه تصمیم به شرکت کامل در ساختارهای نظامی ناتو (آوریل 2009) گرفت ، DPC در طی تعمیرات اساسی کمیته های ناتو در ژوئن 2010 حل شد.

گزارش هارمل

در حالی که ناتو برای 20 سال آینده اهداف استراتژیک خود را تعیین می کرد ، همچنین تصمیم گرفت گزارشی را تهیه کند که یک رویکرد دوگانه برای امنیت را ارائه دهد: سیاسی و نظامی. در زمینه سؤال ، توسط برخی ، از اهمیت ناتو ، "گزارش هارمل" یا "گزارش در مورد وظایف آینده اتحاد" تهیه شد.

این امر از زمان امضای پیمان آتلانتیک شمالی در سال 1949 ، تجزیه و تحلیل گسترده ای از محیط امنیتی ارائه داد و از لزوم حفظ دفاع کافی در حالی که به دنبال آرامش تنش ها در روابط شرق-غرب بود و به سمت راه حل هایی برای مشکلات اساسی سیاسی که در اروپا تقسیم می شود ، حمایت کرد.

این دو وظیفه خاص را تعریف کرد: سیاسی ، با تدوین پیشنهادات برای کاهش تعادل نیرو در شرق و غرب. و ارتش ، با دفاع از مناطق در معرض ، به ویژه مدیترانه.

گزارش هارمل مفهوم بازدارندگی و دنتنته را معرفی کرد. از این نظر ، همانطور که قبلاً در زمینه گزارش کمیته سه بیان شده بود ، این اولین قدم های ناتو را به سمت یک رویکرد تعاونی تر برای موضوعات امنیتی که در سال 1991 پدیدار می شود ، تنظیم کرد.

تنش ها با حمله اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان و استقرار موشک های اتحاد جماهیر شوروی SS-20 افزایش یافت. ناتو با شروع تصمیم گیری دو برابر خود در دسامبر 1979 واکنش نشان داد: این پیمان ورشو محدودیت متقابل موشک های بالستیک متوسط و متوسط را ارائه داد و با عدم واکنش مثبت از مسکو ، تهدید به استقرار موشک های پرشور و کروز کرد ، که در نهایت این کار را انجام داد. واد

Détente با امضای توافق نامه های اتحاد جماهیر شوروی در مورد محدودیت های استراتژیک سلاح (SALT I) و سیستم های موشکی ضد بالستیک و SALT II (اگرچه تصویب نشده است) ، و همچنین امضای مذاکرات کاهش استراتژیک استراتژیک ایالات متحده و سازمان های شوروی افزایش یافته است (شروع) و معاهده نیروهای هسته ای با دامنه میانی (Inf).

در اواسط تا اواخر دهه 80 ، هر دو بلوک به اعتماد به نفس حرکت کردند. با این حال ، بی اعتمادی متقابل هنوز روابط شرق-غرب را مشخص می کند و تا سقوط دیوار برلین ، انحلال پیمان ورشو و شکستن اتحاد جماهیر شوروی که روابط می تواند به صورت جدیدی آغاز شود.

دوره پس از جنگ سرد

در سال 1991 ، دوره جدیدی آغاز شد. دشمن قدرتمندی که اتحاد جماهیر شوروی زمانی یک بار حل شده بود. در دهه های بعد ، روسیه و سایر کشورها که قبلاً تحت کنترل کمونیستی بودند ، شرکای ناتو و در بسیاری موارد اعضای ناتو شدند. برای اتحاد ، این دوره با گفتگو و همکاری و همچنین سایر روشهای جدید کمک به صلح و ثبات مانند عملیات مدیریت بحران چند ملیتی مشخص شد.

در دوره پس از جنگ سرد ، ناتو سه مفاهیم استراتژیک غیر طبقه بندی شده را صادر کرد که از رویکرد گسترده تری نسبت به امنیت حمایت می کرد:

• مفهوم استراتژیک اتحاد ، نوامبر 1991 ؛
• مفهوم استراتژیک اتحاد، آوریل 1999;
• "درگیری فعال، دفاع مدرن"، نوامبر 2010.

پنجمین مفهوم استراتژیک ناتو، 1991

مفهوم راهبردی 1991 با اسناد استراتژیک قبلی تفاوت چشمگیری داشت. اولاً، این یک سند بدون تقابل بود که برای عموم منتشر شد. و ثانیاً، ضمن حفظ امنیت اعضای خود به عنوان هدف اساسی خود (یعنی دفاع جمعی)، به دنبال بهبود و گسترش امنیت برای کل اروپا از طریق مشارکت و همکاری با دشمنان سابق بود. همچنین استفاده از نیروهای هسته ای را به حداقل سطح کاهش داد که برای حفظ صلح و ثبات کافی بود:

"این مفهوم استراتژیک ماهیت دفاعی ائتلاف و عزم اعضای آن برای حفظ امنیت، حاکمیت و تمامیت ارضی خود را تایید می کند. سیاست امنیتی ائتلاف مبتنی بر گفتگو، همکاری و دفاع جمعی موثر به عنوان ابزارهای تقویت کننده متقابل برای حفظ است. با استفاده کامل از فرصت های جدید موجود، ائتلاف امنیت را در پایین ترین سطح ممکن نیروهای مطابق با الزامات دفاعی حفظ خواهد کرد. به این ترتیب، ائتلاف کمک اساسی به ارتقای نظم صلح آمیز پایدار می کند.»

سند همراه مفهوم استراتژیک 1991 طبقه بندی شده بود و هنوز هم هست. عنوان آن «دستورالعمل MC برای اجرای نظامی مفهوم استراتژیک اتحاد» (MC 400)، 12 دسامبر 1991 است.

ششمین مفهوم استراتژیک ناتو، 1999

در سال 1999، سال پنجاهمین سالگرد تاسیس ناتو و در مقابل پس زمینه جنگ های یوگسلاوی سابق که در اوایل دهه 1990 آغاز شد، رهبران متفقین یک مفهوم استراتژیک جدید را اتخاذ کردند که اعضا را متعهد به دفاع مشترک و صلح و ثبات در منطقه وسیع تر یورو آتلانتیک می کرد.. این بر اساس تعریف گسترده ای از امنیت بود که علاوه بر بعد دفاعی، اهمیت عوامل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و محیطی را تشخیص می داد. این سازمان خطرات جدیدی را که از پایان جنگ سرد پدیدار شده بود، شناسایی کرد که شامل تروریسم، درگیری های قومی، نقض حقوق بشر، بی ثباتی سیاسی، شکنندگی اقتصادی و گسترش سلاح های هسته ای، بیولوژیکی و شیمیایی و وسایل حمل آن ها می شد.

در این سند بیان شد که وظایف اساسی ائتلاف امنیت، مشاوره، و بازدارندگی و دفاع است و افزود که مدیریت بحران و مشارکت نیز برای تقویت امنیت و ثبات در منطقه یورو-آتلانتیک ضروری است. این بیانیه خاطرنشان کرد که ناتو توانسته بود خود را با شرایط پس از جنگ سرد سازگار کند و نقش مهمی ایفا کند، و دستورالعمل هایی را برای نیروهای ائتلاف ایجاد کرد و اهداف و وظایف بخش های قبلی را به دستورالعمل های عملی برای نیروی ناتو و برنامه ریزان عملیاتی تبدیل کرد. این استراتژی مستلزم توسعه مستمر قابلیت های نظامی مورد نیاز برای طیف کامل مأموریت های اتحاد، از دفاع جمعی تا حمایت از صلح و سایر عملیات های واکنش به بحران بود. همچنین تصریح کرد که اتحاد برای آینده قابل پیش بینی ترکیب مناسبی از نیروهای هسته ای و متعارف را حفظ خواهد کرد.

مفهوم استراتژیک 1999 با یک سند هدایت استراتژیک تکمیل شد که همچنان طبقه بندی شده است: "راهنمای MC برای اجرای نظامی استراتژی اتحاد" (MC 400/2)، 12 فوریه 2003.

هفتمین مفهوم استراتژیک ناتو، 2010

حملات تروریستی 11 سپتامبر در سال 2001 علیه ایالات متحده، تهدید تروریسم و سلاح های کشتار جمعی را به منصه ظهور رساند. ناتو باید از جمعیت خود در داخل و خارج محافظت کند. بنابراین اصلاحات داخلی عمده ای برای تطبیق ساختارها و قابلیت های نظامی برای تجهیز اعضا برای وظایف جدید، مانند رهبری نیروهای بین المللی کمک به امنیت (ISAF) تحت دستور سازمان ملل متحد در افغانستان انجام شد.

ناتو همچنین به تعمیق و گسترش مشارکت های خود و اساساً تسریع تحول خود برای توسعه روابط سیاسی جدید و قابلیت های عملیاتی قوی تر برای پاسخگویی به جهانی که به طور فزاینده ای جهانی و چالش برانگیزتر است، ادامه داد.

این تغییرات ریشه ای باید در اسناد استراتژیک ناتو منعکس می شد.

اولین گام در نوامبر 2006 زمانی برداشته شد که رهبران ناتو «رهنمود جامع سیاسی» را تأیید کردند، یک سند سیاستی عمده که چارچوب و اولویت ها را برای مسائل مربوط به توانایی، رشته های برنامه ریزی و اطلاعات برای 10 تا 15 سال آینده تعیین می کند. بعداً، در اجلاس سران استراسبورگ-کل در آوریل 2009، رهبران ناتو "اعلامیه امنیت اتحاد" را تأیید کردند، که از جمله خواستار یک مفهوم استراتژیک جدید بود.

مفهوم راهبردی 2010، "درگیری فعال، دفاع مدرن" که در اجلاس لیسبون در نوامبر 2010 صادر شد، با راهنمای کمیته نظامی MC 400/3 مارس 2012 همراه شد. این بیانیه بسیار روشن و قاطعانه در مورد ارزش ها و اهداف ناتو بود. و حول محور سه وظیفه اصلی بود: دفاع جمعی، مدیریت بحران و امنیت تعاونی. این یک ارزیابی جمعی از محیط امنیتی در آن زمان ارائه کرد و تهدیدهایی مانند تکثیر موشک های بالستیک و سلاح های هسته ای، تروریسم، حملات سایبری و مشکلات اساسی زیست محیطی را شناسایی کرد. همچنین انطباق استراتژیک ناتو را هدایت کرد و توسعه سیاسی و نظامی آن را برای کوتاه مدت تا میان مدت هدایت کرد. مفهوم راهبردی هدف ناتو را برای ارتقای امنیت بین المللی از طریق همکاری با تقویت کنترل تسلیحات، خلع سلاح و تلاش های منع اشاعه، با تأکید بر سیاست درهای باز ناتو برای همه کشورهای اروپایی و با تقویت مشارکت ها به معنای وسیع کلمه تأیید می کند. همچنین بر همبستگی اتحاد، اهمیت مشاوره فراآتلانتیکی و نیاز به مشارکت در روند مستمر اصلاحات و تحول تاکید کرد.

مفهوم استراتژیک فعلی، 2022

از سال 2010، جهان اساساً تغییر کرده است. تجاوزات روسیه به اوکراین از سال 2014 و به دنبال آن جنگی غیرقابل تحریک و تمام عیار در سال 2022، صلح را در اروپا بر هم زد. تجدید رقابت استراتژیک، اقتدارگرایی و بی ثباتی فراگیر افزایش یافته است، تهدید تروریسم پابرجاست و چالش های جدیدی مانند تغییرات آب و هوا و پیشرفت های سریع تکنولوژیکی نیازمند سازگاری است. از سال 2014، ناتو به طور قابل توجهی موقعیت بازدارندگی و دفاعی خود را تقویت کرده و آمادگی نیروهای خود را افزایش داده است، در حالی که متفقین شروع به افزایش هزینه های دفاعی کردند. هنگامی که در فوریه 2022، روسیه درگیر جنگی بی رحمانه و بی دلیل علیه اوکراین شد، متفقین موافقت کردند که بازدارندگی و دفاع ناتو را برای طولانی مدت تنظیم کنند. برای تکمیل این اقدامات دفاعی، ناتو تعریف گسترده ای از امنیت را حفظ کرده و بر حوزه های حیاتی مانند انعطاف پذیری و مقابله با تهدیدات ترکیبی، تغییرات آب و هوا و امنیت انسانی تمرکز می کند.

در نشست بروکسل در سال 2021، رهبران ناتو با دستور کار ناتو 2030 موافقت کردند که زمینه را برای یک مفهوم استراتژیک جدید آماده کرد و راه اندازی آن را برای سال 2022 توصیه کرد. همان سال